Tiu ĉi e-libro estas disponebla laŭ la permesilo Krea Komunaĵo Atribuite-Nekomerce-Nemodifite 4.0 Tutmonda

Bazita sur verko je

http://budhana.org

Esenca Sutro por Saĝo-Perfektiĝo

(Sanskrite, laŭsone: Praĵnja-Paramita Hridaja Sutra)

tradukis

IKEDA Hiroŝi

Represita el La Japana Budhano n-ro 142 (1971)

Riverenco al Ĉioscianto!

Bodisatvo sankta Avalotekiŝvaro, praktikante profundan saĝ-perfektigadon, konstatis ke ĉiu ekzistaĵo estas konstruata el kvin elementoj. Plie li penetris ke la naturo de l’ elementoj estas tute senenta.

Ŝariputra, en tiu ĉi mondo, ĉia materia fazo estas senenta, kaj pro la senenteco, ĝi formas materion. La senenta fazo ne ekzistas sendepende de materia fazo, same, ankaŭ la materia fazo ne ekzistas disde senenta fazo. La naturo de substanco estas senenta, kaj la senenteco formas ĉian fenomenon. Egale ankaŭ sento, percepto, intenco, kaj scio ne havas sian enton. Ŝariputra, en tiu ĉi mondo, la naturo de ĉiu ekzistaĵo estas senenta, nek malpuriĝas kaj neniom konsumiĝas nen pliiĝas.

Tiel, Ŝariputra, ĉe la fazo senenta, nenie estas materio, nek orelo nek nazo, nek lango nek korpo, nek volo. Formitaĵo videbla, sonoro aŭdebla, odoro flarebla, gusto gustumebla, objekto palpebra, kaj celo intencebla, ĉio ne ekzistas.

De la videbla amplekso ĝis la sciebla amplekso, neniu ento ekzistas.

Nenie oni trovas trankvilon nek iluzion, sed neniam perdos la trankvikon nek liberiĝos el la iluzio. Fine oni atingas ataton kie ne estas kadukiĝo nek morto, sed ne liberiĝas el ili. Tie oni ne trovas suferon, suferamason, subpremadon kaj subpremvojon. Nenion oni scios, nenion oni gajnos.

Per la sengajneco, oni trankviliĝas konfidante bodisatvan saĝ-perfektigadon, kun sia koro ne kovrita de iluzia nebulo. Tiam oni timas nenion, kaj vivas en eterna paco, sinliberiginte el renversita iluzio. Budhoj estintaj, estantaj, kaj estontaj atingas la plej superegan vastan versaĝon per la saĝ-perfektigado.

Do, vi sciu, ke la granda mantro de l’ saĝ-perfektigado, la granda versaĝa mantro, la superega mantro, la senkompara mantro subpremas ĉian suferon, kaj ĝi estas eterne vera ĉar malfalsa. La mantro estas jene predikita en la saĝ-perfektigado.

Gate gate paragate parasamgate bodhi svaha!

Atinginto, atinginto, purbordon-atinginto, purgbordon-elatinginto, versaĝo, hura!

Jen fino al la esenco

de l’ saĝ-perfektigado.

Ĉioscianto  La dekkvara nomo el la okdek nomoj de la Budho.

Bodisatvo  Serĉanto de vero en mahajana budhismo kiu penadas savi kreitaĵon el iluzio.

Avalokiteŝvaro   La sanskrita vorto estas dividebla "Avalokita" (vidi) kaj "iŝvara" (libere). Sed antikve ĝi estis "Avalokitasvara", kaj "svara" signifas sonon. Ĝenerale estas traduko kun emfazo sur lia saĝo, kaj kun emfazo sur lia amo.

Saĝ-perfektigado   Sanskrite praĵnja-paramita (proksima laŭ-sonigo) en kiu Praĵnja signifas originan saĝon de homo kiu rimarkis sian veran mision en homara vivo. Pri la vorto Paramita estas diversaj opinioj; unu el ili estas param (alia bordo = pura bordo = versaĝo) + ita (atingi, transiri), alia estas parami (elatingi alian bordon) + ta (stato). Vijnjajna signifas scion por prijuĝi aŭ por distingi, sed prajnja-paramita signifas profundan saĝon per kiu oni povas penetri unu komunan elementon el ĉiuj ekzistaĵoj. Nuntempe oni komprenas prajnja-paramita-n en tiu ĉi okazo, kiu estas aldonita la vorton gambhira (profunda), ke ĝi ne estas ĝenerala okazo kiel unu el ses pramitoj, sed enhavas ĉiujn ses paramitojn. Tamen estas dubema ke tiu ĉi ideo ekzistadas en la antikva tempo.

Ses paramitoj:

1. dana-paramita Ni donas sian tenaĵon al la kreitaĵo al kiu mankas ĝi, ekz. monon al malriĉulo, manĝaĵon al malsatulo, amon kaj darmon al amsekulo. Oni devas fari nefiere, kaj neniam esperu ian ajn redonon.

2. sila-paramita Oni devas vivi ĉiam bonkore laŭ justa vojo.

3. ksanti-paramita Oni devas toleri ĉian suferon, koleri niniam kaj teni neniam plendon aŭ malicon.

4. virya-paramita Oni devas serĉadi veran saĝon fervorege.

5. dhjana-paramita Oni trankviligas sin, kaj enmetas sin en profunda pensado pri veroj de budhismo per koncentrado de sia koro.

6. prajnja-paramita Oni scias aferojn rekte, ne pere de alia medio.

5 kvin elementoj   Sanskrite: panjca skandha. Tio signifas kvin amasojn. Nome, ili estas materio (substanca fenomeno), sento, percepto, intenco kaj scio (koraj fenomenoj). Antikvaj hindaj budhistoj havis ideon, ke ĉiu ekzistaĵo estas konstruata de tiuj ĉi elementoj.

sen-ent/a Sansksrite: ŝunjata. Tio signifas staton en kiu estas nenio, kaj signifas nulon en hinda matematiko. Materia ekzistaĵo, ŝanĝiĝinta kun interinfluado, ne povas esti prenata kiel ento aŭ subjekto, sed nur kiel fenomeno. Kiam vi vidas komedion en televido, eble vi sentas amuzon, sed se tragedion vi fariĝas malĝoja. Tamen se vi vidas la naturon de radianta elektra ondo en oscilografo, tie vi vidas nur similajn ondojn. Tiuj ĉi similaj ondoj fariĝas komedio aŭ tragedio transformite en televia ricevilo. Ĉia ekzistaĵo en la mondo estas sama kiel bildo sur braŭntubo, kaj la radianta ondo estas ŝunjata. Tiel ŝunjata estas neniel sama kun vantaĵo. La veran sencon de (jad rupam sa ŝunjata) plej trafe prezentas la fama Ejnstejna ekvacio: E=mc2

Ŝariputra Sanskrite: Ŝari (unu speco de egreto) + putra (filo). Li estis disĉiplo de la Budho Ŝakamunio, kaj estis la plej sagaca el la disĉiploj.

materia fazo Sanskrite: rupa. Tio signifas substancon aŭ formitaĵon. La vorto estas farita el rup (formi) kaj signifas formitaĵon, aŭ el ru (rompi) kaj signifas rompaĵon aŭ ŝanĝaĵon.

sent/o Sanskrite: vedan. La vorto "vedan" estas farita el vid- (sci-), kaj signifas ‘ricevi eksciton’

percepto Sanskrite: samnja. La vorto estas farita el sam (tuto) + ĵnja (scii), kaj signifas ‘distingi diversajn aĵojn’.

intenc/o Sanskrite: samskara. Tre malfacila vorto por traduki, ĉar ĝi havas diversajn sencojn en kara. La signifo en tiu ĉi okazo estas ‘formi scion el percepto’. Tiu ĉi traduko estas uzata pro tio ke la vorto havas la sencon ‘konscia movo fluanta en unu direkto’. Alia trakudo ‘inklino’ aŭ ‘konscio’ estas ebla.

sci/o Sanskrite: vijnjana vi (dividi) + ĵnja (scii) signifas ‘scio por distingi’. Ĝenerale oni dividas ĝin en ses specojn:

1. Okulo distingas formojn.

2. Orelo distingas sonojn.

3. Nazo distingas odorojn.

4. Lango distingas gustojn.

5. Korpo distingas palpebraĵojn.

6. Volo distingas korajn objektojn.

iluzia nebulo Tiuj ĉi vortoj estas aldonita de la tradukinto por klarigo.

eterna paco Sanskrite: nirvana. Tio signifas staton elliberiĝintan el ĉiuj konfuzitaj iluzioj. Ofte oni komprenas nirvanon kiel trankvila morto, sed tio estas nur unu okazo de nirvano. En teravada budhismo nirvano estas fina celo por veroserĉanto, kiu deziras meti sin mem en trankvilo, sed en mahajana budhismo, ĝi estas la unua fundamento por savi la kreitaĵojn en budha amo.

mantr/o Sanskrite: mantra. Tio signifas ‘veraj vortoj de Budho’, kaj havas miraklan forton en la vortoj. Tial ĝi ne estas tradukita en ĉiuj sutroj.

Laŭ alia klarigo: ‘Atinginte, atinginte, purbordon atinginte, purbordon elatingante, jen estas versaĝo. Hura!’

esenc/o Sanskrite: hridaya. Ĝenerale tio signifas koron, sed en tiu ĉi okazo, esenco estas pli taŭga.

La Unua Prediko de l’ Budho

tradukis

DAZAI Huzimaru

Represita el La Japana Budhano n-ro 144 (1971)

Nun la Budho pensis: “Al kiu mi prediku la doktrinon unue? Kiu komprenus tiun ĉi doktrinon bone?” Kaj la Budho pensis: “Estas Alara Kalama; li estas lerta, saĝa, kaj klera; kaj li estas apenaŭ malpurigata de iom da polvoj. Ĉu mi prediku pri la doktrino unue al Alara Kalama? Li bone komprenos tiun ĉi doktrinon.” Tiam iu nevidebla dio diris al la Budho: Alara mortis jam antaŭ sep tagoj. Kaj la Budho pensis: “Alte estis Alara Kalama. Se li aŭskultus mian doktrinon, li bone komprenus tion.”

Tiam la Budho pensis pri Uddaka Ramaputta tiel sama maniere kiel pri Alara Kalama, kaj sciiĝis ke li jam mortis antaŭ sep tagoj. Tiam la Budho pensis: “La kvin bikŝuoj multe servis por mi, ili atendis ĉe mi dum mia ekzercado por obteni liberiĝon pere de asketado.” Kaj la Budho vidis per okulta povo ke la kvin bikŝuoj estas vivantaj en Varanaŝi en la parko Isipatana. Do, li ekiris al Varanaŝi.

Nun Upaka, kiu apartenas al Aĵivaka sekto vidis la Budhon vojaĝantan sur la vojo inter Gaja kaj Bodhi-arbo; kaj li diris al la Budho: “Via vizaĝo, amiko, estas serena; via vizaĝ-koloro estas pura kaj brila. Kiamaniere, amiko, vi eksiĝis de la mondo? Kiu estas via instruisto? Kies doktrinon vi predikas?” La Budho diris al li, per la sekvantaj stancoj: “Mi venkis ĉiujn malamikojn; mi estas tute saĝa; mi estas libera de ĉiuj makuloj; mi lasis ĉiujn for, kaj obtenis liberiĝon per perigo de deziroj. Ĉar mi jam proprigis ĉiujn sciojn, kiel por mi necesas instruisto? Mi ne havas instruiston; neniu estas egala kiel mi; en la mondo de homoj kaj dioj, neniu estaĵo estas egala kiel mi. Mi estas la sanktulo en tiu ĉi mondo. Mi estas la plej alta instruisto. Mi nur estas absoluta Sambudho; mi proprigis krankvilecon per elĉerpigo de ĉiuj pasioj kaj akiris Nirvanon. Por trovi la reĝolandon de Vero, mi iros al la urbo de Kasis; mi frapos la tamburon senmortan en la mallumeco de tiu ĉi mondo.”

Upaka demandis: “Amiko, kiamaniere oni povas fariĝi la sankta, absoluta Jina?”

La Budho diris: “Kiel mi, ĉiuj fariĝus Jinas per pereigo de la Asavas; mi venkis kontraŭ ĉiuj statoj de pekemeco; pro tio, Upaka, mi estas la Jina.”

Kiam li diris, Upaka, la Aĵivaka respondis; “Verŝajne estus tiel, amiko.” Kaj svingante lian kapon, li deiris per alia vojo.

La Budho venis al Varanaŝi, al la parko Isipatana, al la loko, kie la kvin bikŝuoj estis. Kiam ili vidis lin, ili interkonsentis unu al alia, dirante “Amiko, jen venas la samano Gotama, kiu vivas en sufiĉego, kaj kutimiĝas al luksa vivo. Ni ne salutu lin; nek ni levuĝu de nia sidejo, kiam li alproksimiĝos; nek ni prenu liajn vazon kaj robon de liaj manoj. Sed ni metu por li sidejon; se li ŝatas, lasu lin sidiĝi.” Sed kiam la Budho alproksimiĝis, ili ne plenumil siajn interkonsentojn. Kaj la Budho sidiĝis sur la sidejon kiun ili preparis; kaj lavis siajn piedojn. Nun ili alparolis al la Budho per lia nomo kaj kun la niminalo “Amiko”.

La Budho diris al ili: “Ne alparolu, O bikŝuoj, al la Tathagato per lia nomo kaj per la nominalo ‘amiko’. La Tathagato estas la sankta absoluta Sambudho. Aŭskultu, O bikŝuoj, mi gajnis jam senmortecon; mi instruos al vi; al vi mi instruos la doktrinon. Se vi marŝus en la vojo, kiun mi montros al vi, postnelonge vi atingus la veron, kaj vi vivus proprigante plej altan celon de la sankta vivo.”

La kvin bikŝuoj diris al la Budho: “Amiko ‘Gotama’, antaŭe vi ne povis obteni tiun potencon kiu superas potencon de homo, nek superecon kaj sanktan konon kaj sagececon. Kiamaniere, vi vivanta en sufiĉeco, povis obteni tiun potencon kiu superas potencon de homo, kaj superecon kaj sanktan konon kaj sagececon?”

La Budho diris al ili: “La Tathagato, bikŝuoj, ne vivas en suficeco. La Tathagato estas la sankta, absoluta Sambudho. Aŭskultu mian diron, O bikŝuoj; mi instruos al vi.” Du foje tri foje ili diris al la Budho saman demandon kiel supre diritan.

Kiam ili parolis tiel, la Budho diris al ili: “Ĉu vi konsentas, O bikŝuoj, tion, kion mi neniam parolis al vi tiamaniere antaŭ hodiaŭ?” “Vi neniam parolis tiamaniere, O Sanktulo.” “Tathagato, O bikŝuoj, estas la sankta, absoluta Sambudho. Aŭskultu mian diron, O bikŝuoj, mi instruos al vi ”

Jina  1. Vekinto.

Asavas  1. ekscitiĝo

La 42 Ĉapitroj

tradukis Okcidento

Represita el La Japana Budhano n-roj 304-306 (1999)

En la Post-Hana dinastio kune tradukis Kaŝapa-matanga kaj Dharma-rakŝa ĉi sutraron.

1-a

La Bagavato fin-studis ekzercadon kaj trovis, ke la trankvila koro, kiu forlasis ĉian avidemon, estas plej bona vivmaniero. Post kiam Li konkeris delogojn kaj obstaklojn de Marao en la homsupera samadio, Li predikis kiel unuan instruon pri la 4 faktoj al la 5 asketoj en la ĝardeno Migadaja’. Post tio asketoj venis al Li kun diversaj demandoj, kaj ĉar Li precize klarigis kaj konvinkis ilin pri ĉiuj temoj, ili riverencis per kunpolmigo, ĵuris estiĝi Lia disĉiplo.

Budho diris, “Tiu, kiu eliris el sia familia rondo, komprenis la veran koron kaj darmon de fin-faron, nomiĝas ŝramano.”

La ŝranano, kiu ĉiam observas la 250 ŝilojn, vivas sen avidemo, povas fariĝi arahanto, post kiam li klare komprenis la 4 faktojn. La arahanto havas homsuperan kapablon, ekzemple, flugi en la aero aŭ sin aliformigi. Lia vivdaŭro estas senfina kaj povas movi la ĉielon kaj teron. La suba etapo de arahanto estas anagamo. La anagamo ekzercas en la 19a svargo post la morto, kaj fariĝas arahanto. Pli malalta etapo estas sakadagamo. la sakadagamo povas fariĝi arahanto post ankoraŭ unufoja vivo sur la tero. La elementa etapo estas sotapato. La sotapato povas fariĝi arahanto post la 7 mortoj kaj 7 naskiĝoj sur la tero.

Nu, ĉesi avidemon signifas, ekzemple, fortranĉi la manon aŭ piedon por ne plu utiligi.

2-a

Budho diris, “La celo de ŝramano estas ĉesi avidemon, forlasi la amatajn, koncepti la radikon de la koro, atingi la kernon de budhisma vero kaj koni darmon de fin-faro. Li gajnas nenion de sia koro, serĉas nenion ekstere, estas jugita de [la vojo] nek submetas sin sub karmo. Li jam ne havas aferojn pensindan kaj farindan. Por li ne troviĝas ekzerco nek bodio. Sed senrilate al la etapoj [de la antaŭa ĉapitro] li estas respektita de ĉiuj homoj. Tion oni nomas [la vojo].”

3-a

Budho diris, “Ekzercantoj, kiuj razis la hararon kaj barbon, nomiĝas ŝramano. Li devas ne konservi aĵojn. Li prenu manĝon unufoje por la tago per almozo, kaj dormu sub arbo. Li estu modesta kaj neniam sekulariĝu, ĉar tiuj, kiuj igas homon malsaĝa, estas tenaco kaj avidemo.”

4-a

Budho diris, “Por la homa vivo troviĝas 10 temoj, kiel la bonaj kaj samtempe malbonaj. Kiuj estas la 10? Tiuj estas 3 por la korpo, 4 por la buŝo kaj 3 por la koro. Plidetale: Mortigo, ŝtelo kaj adulto por la korpo: Denunco, kalumnio, mensogo kaj babilo por la buŝo: ĵaluzo, kolero kaj malsaĝo por la koro. ĉar la 10 temoj montras devojiĝon de [la sankta vojo], tiuj estas 10 malbonoj. Sed se oni povas nefari la 10, tiam lia sinteno esprimas la 10 bonojn.”

5-a

Budho diris, “La homoj pekas en diversaj okazoj. Kaj se li ne pentas nek tuj ĉesas la pekon, pekoj amasiĝas sur sin. Tio similas al, ke la akvo de riveroj nepre kolektiĝas en la maron kaj profundiĝas. Do, se li pentas kaj ŝanĝas la sintenon, la pekoj spontane estingiĝos. Tio similas al resaniĝo post ŝvitado.”

6-a

Budho diris, “Kiam malbonulo venis kaj kalumnias vian bonfaron, vi devas ne koleri nek kontraŭi, ĉar tiam li malamas ankaŭ sin mem.”

7-a

Budho diris, “Iu venis kaj insultis, ke mi savas homojn laŭ [la vojo]. Sed ĉar mi silentis kaj ne respondis, li ĉesis diri. Tiam mi demandis “Kiam vi petas amikecon al iu kun deca maniero, sed se li malakceptas, la sekvo reiras al vi mem, ĉu ne?” “Vi pravas.” “Do, ĵus vi insultis min. Sed mi ne akceptis. Konsekvence la insulto el via buŝo reiras al vi, kiel vi opinias?” Resonado naskiĝas de sono, ombro ĉiam iras kun la korpo. Tiel tiuj ne povas partigi de la fonto. Estu modesta, neniam faru malbonojn!”

8-a

Budho diris, “Malhelpo al saĝulo estas simila al, ke oni sputas salivon al la ĉielo. Li ne atingos la ĉielon, sed refalos sur lin. Kiam oni piedbatis polvon kontraŭ vento, tiuj ne iros for, sed ŝutiĝos sur lin. Ne kalumniu saĝulon, peko pro tio pereigos la kalumniinton!”

9-a

Budho diris, “Vasta studo ne kondukos vin al [la vojo]. Male, se vi strebos en unu metodo kun firma kredo, vi trovos eĉ pligrandan [vojon].”

10-a

Budho diris, “Trovinte bonfaron far alia homo, se vi laboras kun li kaj kune ĝojos, vi akiros grandan feliĉon. Tiam ŝramano demandis “Ĉu la feliĉo ne elĉerpiĝos?” Mi respondis “Imagu, ke ĉi tie estus fajreto. Kaj multaj venis por elpreni fajron. Ili povas aŭ kuiri aŭ lumigi per ĝi. Sed la fajreto restas sama.Same la feliĉo ne elĉerpiĝos.”

11-a

Budho diris, “Estas plibone regali bonulon ol cent malbonulojn. Estas plibone regali tiun, kiu obervas la 5 ŝilojn, ol mil bonulojn. Estas plibone regali sotapaton ol la dekmil, kiuj obervas la 5 ŝilojn. Estas plibone regali sakadagamon ol milionon da sotapatoj. Estas plibone regali anagamon ol dek milionojn da sakadagamoj. Estas plibone regali arahanton ol cent milionojn da anagamoj. Estas plibone regali aŭtodidakton ol miliardojn da arahantoj. Estas plibone regali budhon ol dek miliardojn da aŭtodidaktoj. Estas plibone regali homon, kiu superis koron, loĝon, ekzercon kaj ateston ol cent miliardojn da budhoj.”

12-a

Budho diris, “Homoj havas 20 malfacilojn...

Estas malfacile:

1. Oferi pro malriĉeco;

2. Lerni [la vojon] pro riĉeco;

3. Morti oferante la vivon;

4. Renkonti budhan instruon;

5. Vivi samtempe kun budho;

6. Elteni disde deziremo;

7. Ne avidi la ŝatatajn;

8. Ne koleri pro ofendo;

9. Ne paradi sian kapablon;

10. Teni stabilan koron ĉe ĉiuj aferoj;

11. Lerni vaste kaj studi profunde;

12. Forigi egoismon;

13. Mokridi komencantojn;

14. Unuigi la penson kaj agon;

15. Ne kondamni laŭ sia opinio;

16. Konatiĝi kun eminentuloj;

17. Trovi puran koron en si kaj praktiki [la vojon];

18. Sekvi post bona gvidanto;

19. Esti trankvila ĉe ĉiuj fenomenoj;

20. Kaj kompreni la aŭtentikan instruon.”

13-a

Ŝramano demandis Budhon.”Per kiu oni povas koni la veran vivsintenon kaj renkonti [la vojon]?” Budho respondis.”Se vi purigos la koron kaj firmigos la volon, vi povas renkonti [la vojon]. Ekzemple, post kiam vi poluris kaj forigis polvon de spegulo, vi trovos sur ĝi nur klaran surfacon. Se vi forlasos deziremon kaj ne deziros laikan riĉaĵon, vi nepre trovos la veran vivsintenon.”

14-a

Ŝramano demandis Budhon.”Kio estas bona kaj kio estas grandioza?” Budho respondis.”Praktiki [la vojon] kaj observi la veron estas bonaj. Koincidon de la volo kun [la vojo] mi diras la grandioza.”

15-a

Ŝramano demandis Budhon.”Kio estas la plej forta kaj kio estas la plej hela?”Budho respondis “Eltenado estas la plej forta, ĉar li ne havas malbonon, aldoniĝas trankvilo kaj bonfarto. Al eltenado ne proksimiĝas malbono, kaj nepre li respektiĝos de la aliaj. La koron, el kiu forviŝiĝis polvo kaj en kiu jam restanta neniom da malpuraĵo, mi diras la plej hela. Dume troviĝas praĵnjo, kiu konas ĉion, kio okazis ĝis nun de la komenco, en kiu ankoraŭ ne troviĝis la ĉielo kaj la tero [t.e. tempo] kaj okazis en la dek direktoj (t.e.spaco). Se oni povis akiri la praĵnjon ĉioscian, tion mi nomas la plej hela.”

16-a

Budho diris, “Se oni okupiĝas de deziremo, ne povas trovi [la vojon]. Tio, ekzemple, similas al, ke li ne povas rigardi sian figuron sur la faco de eĉ klara akvo, se li perturbas la akvon per la mano. Same, se li interrilatas kun la aliaj en amo kaj malamo, en la koro naskiĝas malpuraĵo. Kaj li ne povas trovi [la vojon].Vi, ŝramanoj, ja devas forlasi amon kaj malamon! Kiam la malpuraĵo estingiĝis, vi trovos [la vojon].”

17-a

Budho diris, “Koni [la vojon] estas, ekzemple, enporti lumigilon en malluman ĉambron. La mallumo forviŝiĝos kaj la ĉambron sola okupos la lumo. Se lerninte [la vojon] vi trovis la veron, tie malestos mallumo kaj ĉiam troviĝos nur la lumo.”

18-a

Budho diris, “En la darmo, kiun mi diras, konsidero estas tiu de jam finkonsiderita, faro estas tiu de jam finfarita, parolo estas tiu de jam finparolita kaj ekzerco estas tiu de jam finekzercita. Se li povas intue kompreni tiujn, por li [la vojo] estas proksima , sed, se ne, li estas malproksima de [la vojo]. Tiel la darmo estas neesprimebla nek montrebla per objekto. Do, se li ĉi tie eraras eĉ iomete, li tuj devojiĝos.”

19-a

Budho diris, “Se li povas rigardi, ke la mondo estas malkonstanta kaj, ke ĉiuj estaĵoj estas ŝanĝiĝemaj kaj la vera ekzisto de la homo estas bodio, li baldaŭ atingos [la vojon].”

20-a

Budho diris, “Oni devas scii, ke la homo konsistas el la kvar elementoj (tero, akvo, fajro kaj vento). Kvankam la menbroj de la homa korpo havas nomojn respektive, sed nenie troviĝas nomata la memo. Do, ĉar dekomence ne ekzistas la memo, ĝi egalas al fantomo.”

21-a

Budho diris, “Oni deziras glornomon pro avidemo. Sed kiam li akiris la nomon, lia korpo jam estingiĝis. Se li postkuras la nomon sed ne lernas [la vojon], li deflankiĝos de virteco kaj lia klopodo fariĝos senfrukta. Tio similas al, ekzemple, incensado. Nome, kvankam incenso estas bonodora al aliaj homoj, ĝi mem forbruliĝas kaj samtempe ĝi estas turmentita de fajro.”

22-a

Budho diris, “Estas malfacile por homoj forlasi la posedaĵojn, sed tiuj similas al, ekzemple, tranĉilo ŝmirita de mielo. Oni ne devas ĝin enbuŝigi. Se infano ĝin lekus, fendiĝos la lango.”

23-a

Budho diris, “Ligiĝi kun la edzino, gefiloj kaj la domo estas pli granda domaĝo ol esti en malliberejo. El la malliberejo iam venos tempo foriri, sed oni tute ne imagas adiaŭi la familion. Male li neniam eskapos de ia ajn klopodo por la familia amo. Pro tiu kvankam li alfrontas atencon, li tute ne rimarkis ĝin danĝera, sed kun naiva espero li de siaflanke sin ĵetas kaj dronas en koton. Pro tio oni nomas lin banalulo. Se li profunde komprenos ĉi aferon, li ja estos arahanto.”

24-a

Budho diris, “En tenacoj la plej forta estas deziremo al propraĵo. La deziremo estas tiel granda, ke nenio superas. Dume feliĉe troviĝas ankoraŭ unu:nomata [la vojo]. Se ambaŭ [deziremo kaj la vojo] estus egale valoraj, neniu serĉus [la vojon].”

25-a

Budho diris, “Homo jugita de deziremo, similas al tiu, kiu marŝas kontraŭ la vento portante torĉon en la mano. Li nepre havos brulvundon sur la mano.”

26-a

Iu ĉielulo sendis belulinon al budho por bari [la vojon]. La Budho diris “Vi, la sako remburita de malpuraĵoj! Kion vi faros ĉi tie? Foriru! Vi ne necesas al mi!” ĉe tiuj ĉi vortoj la ĉielulo profunde respektis la budhon kaj demandis, kia estas [la vojo]. ĉar la budho kompleze respondis, la ĉielulo povis atingi la etapon de sotapato.

27-a

Budho diris, “Ekzerci [la vojon] similas al arbo flosanta sur rivero. Se ĝi ne alflosos borden, ne depreniĝos de homo, ne ĝeniĝos far kiĝino ne stagnos ĉe kirloj, aŭ ne putros, nepre ĝi atingos la maron, Tutsame, se ekzercantoj ne embalasiĝos de deziremo, ne ŝanceliĝos de banaraj delogoj, kaj klopodos rekteanime, li certe atingos [la vojon]. Tion mi garantias.”

28-a

Budho diris, “Oni devas esti senpasiema, kaj ne devas kredi sian koron. Vi ne devas kredi vian propran koron! Estu diskreta kaj ne veku la deziremon. La deziremo nepre vekas malbonon. Sed se vi atingis la etapon de arahanto, nur tiam vi povas kredi vian koron.”

29-a

Budho diris, “Estu modesta kaj ne renkontu virinon. Des pli ne interparolu kun virino. Sed kiam vi devas renkonti virinon, vi devas diri al vi ‘Mi estas ŝramano, do mi devas esti puranima eĉ en laika mondo kvazaŭ la lotusa floro estas pura eĉ en kota lago.’ Vi devas vidi maljunan virinon kiel patrinon, la junan kiel fratinon, kaj la infanan kiel vian filinon. Rememoru esperon al bodio kaj fortranĉu la perversan koron.“

30-a

Budho diris, “Praktiki [la vojon] estas kvazaŭ oni kovras sin per fojno. Kiam li renkontis fajron, li devas forkuri. Tutsame, la ekzercanto de [la vojo] devas forkuri, kiam li renkontis deziremon.”

31-a

Budho diris, “Iu volis fortranĉi sian viraĵon, ĉar li ne povis toleri la voluptemon. Budho admonis, ke li devas fortranĉi ne la viraĵon, sed la koron. La koro regas ĉion. Se li povas regi la koron, konsekvence la korpo submetiĝos. Kiom da avantaĝo troviĝas, se ne ĉesus voluptemo, eĉ se li fortranĉis la viraĵon!? Budho montris ĉi rilaton per poezio. La deziremo devenas de la volo. La volo naskiĝas el la koro. Se la substanco kaj funkcio de la koro estas trankvilaj, malaperas la objekto de la deziremo kaj la funkcio de la koro.Budho diris, ke la poezio estas la vortoj de Budho Kassapa’.”

32-a

Budho diris, “Deziremo naskas melankolion kaj la melankolio naskas timemon. Se oni povas forlasi la deziremon, al kio li devas senti melankolion, al kio li devas timi!?”

33-a

Budho diris, “Ekzerci [la vojon] estas, ekzemle, kvazaŭ batali sola kontraŭ mil malamikoj. Li kun kiraso elirus de la pordo, sed reirus pro timo, aŭ mortus sub batalo, alie reirus venkinte malamikojn. Tutsama estas ekzercado de ŝramano. Li devas havi neŝanceliĝeman koron, ne timi la estontecon per la kuraĝo kaj strebo, konkeri diversajn delogojn kaj gajni frukton de [la vojo].”

34-a

Iun vesperon ŝramano voĉlegis la instruon de la Budho Kassapa, sed lia voĉo estis malgaja. Tion rimarkinte li mem volis ĉesi. Tiam Budho venis kaj demandis al li. “Kion vi kutimis, kiam vi estis en la hejmo?”

“Ĉar mi ŝatis liron, foje mi ludis per ĝi.”

Budho plu demandis. “Kio okazos, se ĝiaj kordoj estas malstreĉitaj?”

“La liro ne sonos.”

“ Kaj kio okazos, se la kordoj estas tre streĉitaj?”

“Ankaŭ tiam la sono ne elvenos.

“Do, kio okazos, se la kordo estas ne tiom streĉitaj kaj malstreĉitaj?”

“Ĉiuj kordoj bone sonos kaj sonoros.”

Budho diris, “Tiel same okazos la ekzercado de ŝramano. Se la koro estas bonorda, [la vojo] estos gajnita. Sed la koro estas kompleksa, la korpo laciĝos. La korpo laciĝas, des pli la koro estos perturbita. Se la koro estas perturbita, la ekzerco regresos. Kaj se la ekzerco regresos, nepre pekoj enŝteliĝos. Tamen la koro estas pura kaj trankvila, vi neniam perdos [la vojon].

35-a

Budho diris, “Se oni forigas skorion forĝinte feron, li povas elfari fajnan ilaron. Tiel same ekzercantoj povis forigi skorion de la koro, lia sinteno fariĝas pura.”

36-a

Budho diris, “Estas malfacile fariĝi homo, kiu ne havas en si malbonan intencon. Eĉ se li jam fariĝis tia homo, estas malfacile fariĝi viro, kiu restas sola sen virino. Eĉ se li fariĝis tia viro, estas malfacile ĝuste funkciigi la ses radikojn. Eĉ se li povis ĝustigi la ses radikojn, estas malfacile naskiĝi en la meza lando [de budhismo]. Eĉ se li naskiĝis en tia lando, estas malfacile vivi samepoke kun budho. Eĉ se li povis vivi en tiu epoko, estas malfacile renkonti [la voj-iranton]. Eĉ se li povis konatiĝi kun [la vojo], estas malfacile konvertiĝi al la kredo. Eĉ se li jam kredis, estas malfacile starigi la bodi-koron. Kaj eĉ se li starigis la bodi-koron, estas malfacile fariĝi enbodiiĝinto.”

37-a

Budho diris, “Miaj disĉiploj povas certe atingi [la vojon], eĉ se ili loĝas malproksime, se ili dece observas Miajn ŝilojn. Sed tiuj, kiuj troviĝas ĉirkaŭ Mi, kaj povas kontakti Min, ne povas atingi [la vojon], se ili ne submets sin je la ŝiloj.”

38-a

Budho demandis ŝramanon. “Kiel vi pensas, kiom da tempo daŭras la homa vivo?”

“Mi pensas, ke la vivo daŭras dum kelke da tagoj.

“Vi ankoraŭ ne scias [la vojon]”.

Budho demandis alian ŝramanon. “Kiom da tempo daŭras la homa vivo?”

“Dum la tempo de manĝado.”

“Ankaŭ vi ne scias [la vojon]. Budho demandis la trian ŝramanon. “Kiom da tempo daŭras la homa vivo?”

“Dum la spiro, mi pensas.”

Budho diris, “vi prave scias, kio estas [la vojo].”

39-a

Budho diris, “Tiu, kiu lernas budhismon, devas kredi kaj observi la tutan instruon de Budho. Ekzemple, mielo estas dolĉa ne nur la meza, sed ankaŭ la ĉirkaŭa. Miaj instruoj estas samaj.”

40-a

Budho diris, “Por ekzerci la [vojon] ne sufiĉas la fizika ekzerco. Ŝajnas, ke la korpo ekzercas, sed la koro ne. Male se la koro ekzercas, ne necesas la fizika ekzerco.”

41-a

Budho diris, “Ekzerci [la vojon] estas, ekzemple, bovo vadas en marĉa vojo kun peza ŝarĝo. Eĉ en troa laciĝo ĝi ne vidas ĉirkaŭon. Kaj apenaŭ post la trairo ĝi reordigas la spiradon. ŝramano devas kompreni, ke la deziremo estas danĝera pli ol marĉo. Tenu la koron senkurba kaj rektanima al [la vojo], kaj li povas eviti la suferon.”

42-a

Budho diris, “Mi vidas tronon kiel polvon trapasanta fendeton, trezoron el oro aŭ gemo kiel tegol-pecon. ŝajnas al Mi, ke silka vesto estas ĉifono, la tuta mondo kiel semo de herbo, kvanto da akvo de granda lago kiel oleo por ŝmiri piedon.Kaj ordenon, kiu havas nur banalan instruon, Mi vidas, ke ĝi trompas valoran amason de popolo. Sed mi revas la plej altan ver-vekiĝon kiel or-koloran ŝtofon. [La budhisman vojon] Mi vidas kiel floron antaŭ la okuloj, samadion kiel senmova Monto Sumeru. Kaj nirvanon mi vidas kiel staton duon-dormanta aŭ duon-vekiĝanta. Rigardiĝas embaraso kaj klar-scio estas lud-danco de la ses drakoj. La darmo dekomence egala al ĉio ja estas unu sola aŭtentika mondo. Ŝanĝiĝo de tiu ĉi mondo estas kvazaŭ la ŝanĝiĝo de aspekto de arbo laŭ la kvar sezonoj, mi pensas.”

Okcidento Kromnomo de NIŜI Jasuhiro. Eŭrope: Nishi Yasuhiro. Japana tradukisto kaj membro de la Japana Budhana Ligo Esperantista.

Bagavat/o  Budho.

Marao  Diablo.

samadi/o  profunda meditado.

4 faktoj  Alivorte, la 4 Noblaj Veroj: la sufero, kolekto, estingo kaj vojo.

asket/o  Tie ĉi: la kvin iamaj kolegoj de l’ Budho.

fin-faro  Alivorte: nirvano.

ŝraman/o  Ekzercanto.

ŝil/oj  Regularo pri religia konduto, ktp.

arahant/o  Konkerinto (de si mem). Alivorte: Budho.

svarg/o  Regiono de ĉielo.

tenac/o  Alteniĝo.

atest/o  En-nirvaniĝinto.

praĵnjo  La budha saĝo.

Kassapa’  La 6-a el la 7 paseaj budhoj.

ses radikojn  La ses orgamoj: okulo, orelo, nazo, lango, haŭto, koro.

ver-vekiĝ/o:  Bodhio.

samadi/o  Bodhio.

21 Laŭdo pri la Nobla Tara

tradukis

Ĝan Ŭ. STARLING

Jen praa budhana preĝ-ĉanto, la plej populara el tiuj dediĉitaj al Arja Tara, originale verkita en la sanskrita. Ĝi tiom antikvas ke oni atribuas ĝin al la historia Budho Ŝakjamunio mem. Tiom plena de simbola signifo ĝi estas, ke en tibetaj monaĥejoj ĉirkaŭ la mondo, ĉiu ĉantas ĝuste tiun ĉi laŭdkanton omaĝe al Arja Tara almenaŭ kelkajn fojojn ĉiutage.

La traduko:

Bedaŭrinde, tiu ĉi traduko venas al Esperanto ne rekte, sed pere de tri anglalingvaj versioj, kiuj mem tradukiĝis el la sanskrita kaj tibeta lingvoj. Inter tiuj tri, la ĉefe uzita estas tiu trovita en pamfleto Praktiko-Manlibro de la Fondaĵo Atisha’ verkita de tibeta monaĥo Lama Lobsang Jeshi Rinpoĉe kune kun Martin Ŭilson [Willson]. La aliaj du, uzitaj en kaŭzo de konfuziĝo (mia propra) pri nuanco ktp, troviĝas en Laŭde pri Tara verkita de Martin Ŭilson, kaj en La Kulto de Tara verkita de Stefan Bejer [Stephan Beyer].

Mi devis enkonduki kelkajn sanskritajn radikojn. Tiuj temas pri loknomoj kaj hindaj mitaj estuloj kiuj simple ne trovas taŭgan anstataŭon en eŭropaj mitoj. Estis same en la anglalingvaj versioj. Kelkajn tiujn radikojn mi indikis per klinaj literoj. La aliaj estas propraj nomoj de sanktuloj, lokoj ktp. Tiuj ĉi indikiĝas nur per majuskla komenclitero.

La metro:

Ambaŭ la sanskrita kaj tibeta versioj havas ok-piedan metron, ne sufiĉe por ĝui sintaksohavajn frazojn en Esperanto. Mi do decidis plilongigi ĝin. Plue, por ke ĝi restu ĉantebla, mi ne volis traduki ĝin nur vorton post vorto. Mi do ludis iomete pri la longeco de adverbaj kaj adjektivaj frazeroj, pri la vortordo, ktp. Sed restu trankvila pri la baza signifo, mi strebe provis fari ĉion nur minimume, kaj ja tre zorge!

La subjekto:

fpmt-osel.org

Arja Tara ludas tri rolojn. Ŝi estas Bodhisatvo pro tio, ke ŝi prenis la Bodhisatvan ĵuron...ke Ŝi strebe laboru helpi estulojn eskapi suferadon, metante ilin ĉiam antaŭ ol Si mem. Ŝi estas Diino pro tio, ke post epokoj da ekzercado je la mensaj sciencoj Ŝi akiris sufiĉe da supernatura povo por efektivigi Sian ĵuron. Kaj Ŝi estas Budho pro tio, ke Ŝi sukcesis je la fina venko...la forigo de ĉiuj Siaj mankoj kaj la kultivado de ĉiu bono.

Bodhisatvoj ofte havas apartan rolon, kroman ĵuron. Tiu de Arja Tara estas ke Ŝi ĉiam montras Sin ine. Iam, Tara estis ordinara virino. Ŝi laboris strebe je religiaj devoj kaj akiris multe da merito. Tiam oni instruis Ŝin, ke Ŝi preĝu renaskiĝi kiel viro por havi malpli da obstakloj. Tara rifuzis, dirante ke tio estas tro facila vojo. Ŝi tuj ĵuris, ke Ŝi ĉiam restu ino. Tio estis antaŭ multaj epokoj, en alia mondo. Intertempe, Ŝi konkeris ĉiun obstaklon kaj eventuale fariĝis Budhino.

La Budhoj ekzistas kiel pura menso, tute preter nura formo. Sed ili povas projekti formojn por helpi kaj instrui estulojn. La plej oftaj formoj de Arja Tara nombras dudek unu. Ili varias laŭ aspekto kaj koloro, sed la plej ofta estas kiel bela verda juna virino kun longaj nigraj haroj kaj tenante lotuson en la maldekstra mano. Krome, Ŝi sidas en iom nekutima simbola pozo, kun unu gambo etendita por montri Sin ĉiam preta eniri la mondon por helpi suferantojn. Preĝantoj imagas Ŝian bildon tiel dum ili ĉantas. Tiu imagobildo helpas ilin senti Ŝian proksimecon.

La signifo:

La sanskrita estas simboloplena filozofa lingvo, ne uzata por ĉiutagaj aferoj. Tial, oni devas scii ke sanskritaj ĉantoj ordinare havas tri nivelojn de signifo. La strike laŭvorta signifo, nomata la ‘ekstera’ signifo, plej subas. Kompreni ĉanton nur je tiu nivelo sen enketi pri la ‘interna’ kaj ‘sekreta’sekreta signifoj neniu lerta budhano faras. Laŭ la aliaj du, ĉiu elemento de la kanto estas simbolo por pli kaj pli subtila instruo. La sekreta estas tiom fajna, ke provi ekspliki ĝin al homoj ne pretaj tion ricevi estus vane...same kiel instrui kolegian kurson en gimnazio. Bedaŭrinde, nek spaco nek mia propra lerteco sufiĉas por profunde aŭ detale esplori tion tie ĉi, do mi ne provos. Pardonu.

Kutima dediĉo:

La meriton de la traduka laboro mi dediĉas al perfekta Budhiĝo por la bonfarto de ĉiuj estuloj.

La Dudek Unu Laŭdoj pri Tara

Aŭm! Riverence adorsternas mi min mem al Nobla Tara.

1

Mi min sternas antaŭ Tara, Ŝi la tuja kaj sentima,

kun okuloj eklumigaj kiel noktomeza fulmo.

Naskiĝinta el lotuso sur marego el larmaroj

de Avalokiteŝvaro, granda Lordo de l' Tri Mondoj.

2

Riverence mi min sternas al Ŝi kies belvizaĝo

estas el cent plene rondaj lunoj el aŭtunĉieloj,

kies ĉielarka lumo senobstakle radiiĝas

kun intenco superbrila ol milstel-konstelacio.

3

Adorsternon al Ŝi kies manoj tenas lotusflorojn,

Tara ore blukolora, korpo de la Ses Perfektoj:

disdonemo, strebademo, paciganta disciplino,

pacienco, meditado, kaj saĝeco pri Malpleno.

4

Adorsternon al Ŝi kiu kape kronas ĉiujn Budhojn,

kies streba aktivado preterlime venkas ĉion.

Atinginta la nivelon de ĉioma perfektiĝo,

al vi eĉ la Bodhisatvoj mem konstante sin apogas.

5

Adorsternon al Budhino       Tuttare kaj Hum diranta,

dispremanta en polverojn sube de l’ piedoj Siaj

la sep mondojn de deziro, de formeco, kaj de spaco,

praktikanta regkapablon super ĉiuj eblaj povoj.

6

Adorsternon al Ŝi kiu ricevadas la oferojn

de Agnio, Indro, Bramo, Vajo, ja de ĉiuj dioj.

La spiritoj, mortintuloj, kun la jakŝoj, kaj gandharvoj

riverence antaŭ Tara kantas kune Ŝiajn laŭdojn.

7

Adorsternon al Ŝi kiu diras la       Hrad kaj Phat sonojn,

tiel tute detruanta la eksterajn minacantajn.

Dekstra gambo etendita kaj maldekstra entenita

brule brile Ŝi lumadas ene de flagrantaj flamoj.

8

Riverence mi min sternas antaŭ Ture kiu venkas

la ok grandajn timindaĵojn kaj diablojn plej fortegajn.

Ŝi per la lotusvizaĝo tre minace tordiĝinta

venkas ĉiun kontraŭulon absolute sen escepto.

9

Riverencan adorsternon al Ŝi bele ornamita

antaŭ Sia koro per la mana mudro Tri Juveloj.

Ŝi kun universaj radoj glorigante la manplatojn

ambaŭ kirle dissendantaj ŝprucojn de miriga lumo.

10

Riverencan adorsternon al Ŝi brila pro ĝojego,

kun juvela krono kiu radiadas lumornamojn.

Kun rideto kaj ridado klare diras Ŝi Tuttare

kio jungas la diablojn kaj la diojn de la mondo.

11

Adorsternon al Ŝi kiu havas la elvokan povon

super la armeoj de la regionaj gardspiritoj.

Per timiga sulkesprimo kaj vibranta Hum sonado

Ŝi alportas liberiĝon de malriĉo ĉiuspeca.

12

Adorsternas mi min antaŭ Ŝi kronita de lunarĥo,

Ŝia kapo ornamita per blindige brila lumo.

Meze de l’ harbuklo Ŝia estas Budho Amitabo

dise radianta ĉiam elfluaĵojn de lumego.

13

Adorsternas mi min antaŭ Ŝi sidanta en flamcirklo

same kiel la brulego de epokoj finiĝantaj.

Dekstra gambo etendita kaj maldekstra entirita,

ĝojo de la sekvantaro, skurĝo de la kontraŭuloj.

14

Adorsternas mi min al Ŝi kiu tondre piedfrapas

al la tero ĝin premante sube de l’ manplatoj Siaj.

Per minaca ekrigardo kaj eligo de Hum sono

tute ĉion Ŝi subigas ĉie tra l’ sep dimensioj.

15

Adorsternon al la virta kaj beata paculino,

Ŝi aganta el la kalma sereneco de Nirvano.

Per la absolute puraj praaj sonoj Aŭm, kaj Svaha,

Ŝi facile eldetruas eĉ la plejajn malbonegojn.

16

Adorsternon al Ŝi kies adorantoj estas ĝojaj,

kiu eldetruas tute la kaptilojn malamikajn.

La scieca Hum litero kaj la dek-silaba mantro

aranĝitaj sur la Ŝia kora rado liberigas.

17

Adorsternon antaŭ Ture, kiu paŝas martelade,

Ŝi havanta la esencon de la sema Hum litero,

Kaj pro kiu la montegoj Meru ’, Vindhja ’, kaj Mandhara ’

forte tremblas kaj skuiĝas kun la tuto del l’ tri mondoj.

18

Adorsternon al Ŝi kiu tenas en la propra mano

cervoforme makulitan lunon kiel dia lago.

Ŝi du fojojn diras Ture kaj aldonas la Phat sonon

nuligante la venenojn absolute kaj por ĉiam.

19

Riverence adorsternas mi min mem al Nobla Tara,

Ŝi fidata de la reĝo de la dioj kaj spiritoj.

Ŝi al ĉiu radianta ĝojon per la kirasaĵo

glatigadas la konfliktojn kaj terurajn sonĝojn ankaŭ.

20

Riverencan adorsternon al Ŝi kies du okuloj

havas ambaŭ la brilecojn de la suno kaj la luno.

Ŝi du fojojn eldirante Hara kaj Tuttare sekve

trankviligas kaj kalmigas eĉ malsanojn plej timindajn.

21

Riverencan adorsternon al Ŝi kies tri naturoj

estas tute perfektitaj per serene kalma forto,

forpelpova super jakŝoj, mortkorpuloj, kaj diabloj.

Vi, ho Ture, plej laŭdata el ĉielaj supremuloj.

Note:

Tie ĉi oni kutime ĉesas ĉanti. La finaj versoj nur temas

pri la bonefiko de la superaj dudek unu laŭdoj)

1

Tiu ĉi omaĝa kanto kune kun la semaj mantroj

kaj la dudek unu laŭdo-versoj pri la Arja Tara

por estulo ĝin kantanta kun saĝeco kaj piemo

kiu havas tre elkoran fidon por la Diinego

2

kaj kutimas ĝin memori ĉe la fino de la tago

kaj refoje je mateno post vekiĝi el dormado

ĝi provizas sentimecon kaj la pekojn elnuligas

kaj detruas ĉiun ŝancon de postmorta submigrado

3

Certas ja ke oni ĝuos tre rapidajn konsekriĝon

fare de dek miliono Konkerintoj sepoblita

kaj per tio oni gajnos tiom multe da grandeco

ke rapide oni iros en la rangon de Budheco.

4

Eĉ veneno kiu estas plej fortega kaj timinda

sendepende de la speco: besta, planta, minerala...

sendpende kaj de tio, ĉu manĝita aŭ trinkita,

tuj elperdas sian forton ekde ties rememoro.

5

Ĝi ĉesigas la dolorojn de estuloj suferantaj

afliktite de spiritoj, aŭ de febroj aŭ venenoj

aŭ de ia ajn alia minacaĵo imagebla.

Ĝi efikas se ĉantita eĉ nur du, tri, aŭ sep fojojn.

6

Oni kiu volas havi novinfanon, tion gajnos.

Ankaŭ tiu kun deziro por riĉaĵoj tion gajnos.

Tute ĉion dezirata de la adoranto venos.

Kontraŭfortoj kaj obstakloj absolute malaperos.

La Laŭdo en Dudek Unu Omaĝoj, el la Tantro instruanta ĉiujn ritojn de Tara kompletiĝis.

Arja’  Arja’ Honoriga titolo, signifanta Nobla.

sanskrit/o  La antikva, sankta lingvo de Norda Hindujo.

monaĥ/o  Ano de religia ordeno, submetita al specialaj reguoj.

The Atisha Foundation Practice Manual, Lama Lobsang Yeshi Rinpoche and Martin Willson, The Atisha Foundation Press, (ne mendebla)

In Praise of Tara, Martin Willson, Wisdom Publications, ISBN 0-86171-033-9

The Cult of Tara, Stephan Beyer, Univ. of California Press, ISBN 0-520-03635-2

La listo de eblaj obstakloj al meditada kariero estas ege longa. En tio, la virinoj havas iomete pli ol viroj, parte pro plusaj problemoj rilate al la korpo (tiam la kuracaj sciencoj ege primitivis) sed plej grave, pro socia subpremado.

Ador-stern/i  (tr) Montri sian adoron al io sankta per sterni sian korpon laŭlonge sur la grundo kun la vizaĝo frotanta la teron.

Avalokiteŝvaro  Nomo de budhana sanktulo, la Bodhisatvo de Kompato.

Malpleno  Kun majusklo, la pleja esenco de ĉio, pri kiu ĉiu ebla priskribo mankas.

Du specoj de teruraj estuloj el hinda mito, loĝantaj en alia dimensio, sed kapablaj montri sin tie ĉi.

Laŭ la ekstera interpreto: leonoj, elefantoj, fajro, serpentoj, ŝtelistoj, kaptiĝo, ŝippereo, kaj diabloj. Simbole tiuj signifas la spiritajn danĝerojn de fiero, iluziiĝo, kolero, envio, eraraj komprenoj, avareco, alligiĝo kaj dubemo.

Mudr/o  Simbola pozo de la korpo, aŭ de parto de la korpo, signifanta la rolon ludata de pozanto.

Mantr/o  Formulo, tirita el sankta libro, kaj ripetata dum la mensa koncentriĝo (ekzemple: Aŭm Tare Tuttare Ture Svaha! t. e. Omaĝo Liberigantino Savistino Sukceso-donantino Est’! )

Tantr/o  Sankta teksto de la norda budhismo, en kiuj la sekretaj instruoj troviĝas.

La Praktiko de Prava Pripenso

(Palie, laŭsone: Maha Sati Pathana Suto -- Digha Nikajo 22)

tradukis

Bajard ELTON

kaj

Geo H. JOKSON

Represita el La Budha Lumo n-roj 56-58 (1959)

Foje, dum lia* restado kun la frataro proksime al la urbo Kammassadhammo en la Kuru lando, La Beata Gotamo alparolis la ĉeestantajn bikŝuojn, dirante: “Fratoj! Unu fidinda vojo kondukas al pureco, longe preter kaj for de malĝojo, al la tuta ĉeso de malbono kaj malfeliĉo, kaj fine al la atingo de Nirvano. Tiu estas la kvarera praktiko de Prava Pripenso.

“Kiel ĝi estas kvarera? Ĉar tiu frato, kiu volas praktiki Pravan Pripenson, tion faru rilate al sia korpo, rilate al siaj sentoj, rilate al siaj pensoj, kaj rilate al siaj ideoj. Li tiel lernu konsideri ĉion en rilato kun siaj korpo, sentoj, pensoj kaj ideoj, ke li restu ĉiam memregata kaj atenta, venkante avidon kaj malĝojon.

“Kiel oni tion faru rilate al la korpo? La frato iru al la soleco de arbaro, aŭ al neokupata ĉambro, kaj tie li sidu serena kaj rekta, pretigu sian menson vigla kaj atenta. Li pripensu sian spiradon, kaj li pensu: Priatentante mian korpon, mi enspiras kaj elspiras; je ĉiu spiro mi trapenetrigas mian korpon per trankvilo kaj paco.

“Li atente konsideru la agojn de la korpo, kiel ili fariĝas kaj foriĝas, kiel ili aparte estiĝas. Lia menso vigle konsideru la vivon de sia korpo, ĝiajn ĉiutagajn movojn, ĝiajn diversajn partojn kaj iliajn uzojn. Li konsideru en sia imago la ŝanĝojn konstante okazantajn interne de la korpo, ĝian malrapidan evoluadon, ĝian maturiĝon, kaj ĝian iom-post-ioman kadukiĝon. Li konsideru la korpon en la vera lumo de malkonstanteco kaj tion, kio nepre forpasos.

“Li pensu: Tiu ĉi estas mia korpo. Ĝi estas kunmetita tiamaniere, kaj el tia materialo. Ĝi aspektas ekstere en tia formo, kaj interne ĝi estas aranĝita en tia ordo. Hodiaŭ ĝi agadas tiumaniere, venos la tempo kiam ĝi jam ne povos moviĝi. Ĝi fariĝis, kaj nepre ĝi foriros tiel, kiel ĉiuj komponitaj objektoj havas tiun sorton.

“Rilate al la sentoj, la sama atenta pripensemo estu praktikata. La frato meditu pri la naturo de la emocioj kaj la sentoj. Li rimarku iliajn ŝanĝojn; kiel ili estiĝas kaj kiel ili malaperas. Li analizu ilin, kaj pro tio li restu nedependa kaj aparta, avidante nenion, kion povas disponigi ĉi tiu mondo.

“Rilate al la pensoj, la frato praktiku Pravan Pripenson atentante ĉiun penson sian, rimarkante la estiĝon kaj la disiĝon de la pensoj. Li rekonu sian pensadon kaj ĝian veran naturon, kaj pro tio elkomprenu sian nedependecon kaj sian povon resti neligita.

“Rilate al la ideoj, la frato konsideru ideojn de la vidpunkto de la Kvin Malhelpoj. Li pensu: En mi estas la emo al sensaj deziroj, la emoj al malbonvolo, maltrankvilo, kaj hezito. Li elkomprenu ĉi tion, kaj li ankaŭ kondideru kiel ĉi tiuj fariĝas kaj foriĝas, kaj tiel li komprenu sian veran nedependecon kaj sian povon resti neligita kaj libera.

“Li ankaŭ konsideru ideojn laŭ la vidpunkto de la Kvin Komponaĵoj aŭ Elementoj de Estiĝo. Kaj kiel li faru tion? Li konsideru kiel ideoj inklinas al fiksiĝo en unuj formoj, kiel ili fariĝas firmaj kaj kutimaj, kaj kiel ili implikas la opiniojn kaj influas la konscion.

“Li ankaŭ konsideru la ideojn en rilato al la sentoj. Li konsideru la diversajn sent-organojn de la korpo, kaj ilian potencon kaj uzon. Li rekonu tion, kiel la uzo de la sentoj, katenoj kaj malhelpoj estiĝas; li atente ekzamenu kiamaniere tiuj estiĝas kaj entreprenu, ke estontece neniu kateno aŭ malhelpo restos nerompita kaj forĵetita.

“Plue, fratoj, la frato konsideru ideojn en rilato al la Sep Faktoroj de Iluminiĝo. Li atentu la vekiĝon en sia menso de Prava Pripenso, Prava Esploremo, Prava Ĝojo, Prava Energio, Prava Sereneco, Prava Feliĉo, Prava Altruismo. Li rimarku, kiel ili estiĝas, kaj kiel ili povas tendenci al forvelkiĝo, kaj li studu la metodon por la plena perfektigo de tiuj.

“Ankoraŭ plu, la frato konsideru ideojn en rilato al la Kvar Grandaj Veroj. Li rekonu la veron de sufero, kaj de la kaŭzo kaj la estiĝo de sufero. Li konsideru tion, kio necesas por la ĉesigo de sufero, kaj fine la Vojon, kiu kondukas al la ĉesigo de sufero.

“Kaj kio estas la vero de sufero? Naskiĝo, maljuniĝo, morto, malĝojo kaj malespero estas aferoj de sufero. Nekontentigataj sopiroj estas suferigaj. Mallonge dirate, ĉiuj aferoj, kiuj rilatas al la soifo por ekzisto estas suferigaj. Kion signifas naskiĝo? Naskiĝo estas okazo de tio, je kio aperas la cirkonstancoj de ekzisto, la estiĝo de nova formo de tiuj komponaĵoj de esteco, kiuj, kiam ili grupiĝas, produktas la ideon de individueco. Kion signifas maljuniĝo? Maljuniĝo estas tiu stato de rapida kadukiĝo, kiu finfine, nature kaj neeviteble rezultas de naskiĝo kaj kreskado. Kion signifas morto? La morto estas la diseriĝo, la disrompiĝo, la fino de la formo. Ĝi estas la fina kaj neevitebla stato ĉe la kompletigo de la vivdaŭro en ĉiu manifestiĝinta estaĵo. Kion signifas malĝojo, suferado, malgajo kaj malespero? Tiuj estas statoj, kiuj, ĉiu en sia propra maniero, esprimas kaj montras la signifon de la naturo de ekzisto kaj de deziro.

“Kaj kio estas la vero pri la kaŭzo de sufero? Ĝi estas la forta, nesatigebla soifo por ekzistado, la profunda kaj potenca volo vivadi, kiu en ĝiaj multaj formoj esprimiĝas kiel deziro kaj avido. Ĝi estas soifo al plezuro kaj ekscitiĝo, la avido al pli multe kaj ankoraŭ pli multe da ĝuoj de la sentoj. Ĝi estas la forto de la egoisma celado al persona kontentigo, kondukante ĉiam al renaskiĝo, maljuniĝo, kadukiĝo, morto kaj malfeliĉo.

“Kaj kio, fratoj, estas la vero pri la ĉeso de sufero? Ĝi estas la absoluta forvelko kaj malapero de deziro. Ĝi estas la definitiva rezigno de la tuta avido al tio aŭ tio ĉi, kaj de la volo havi pli kaj ankoraŭ pli multajn plezurigaĵojn. Ĝi estas la fina formeto de la soifo al mem-esprimiĝo en iu ajn formo aŭ maniero.

“Kaj kio estas la vero pri la vojo al la ĉesigo de sufero? Ĝi estas la Nobla Okera Vojo, nome: Prava Kompreno, Prava Celo, Prava Parolo, Prava Konduto, Prava Okupo, Prava Klopodo, Prava Pripenso kaj Prava Medito.

“Kio estas Prava Kompreno? Ĝi estas la kompreno de sufero. Ĝi estas la ĝusta elkompreno de la Nobla Vero pri Sufero.

“Kio estas Prava Celo? Rezulte de la prava kompreno, ĝi estas la decido rezigni la ĝuojn de deziro, la decido vivadi rilatante al ĉiuj senmalutilige, kaj la decido celi bonkorecan pritrakton de ĉiuj estaĵoj.

“Kio estas Prava Parolo? Ĝi estas paroli veron; paroli bonkore; eviti sencelan babiladon, insultadon kaj kalumnion.

“Kio estas Prava Konduto? Ĝi estas respekto al ĉies rajto vivi; respekto al la posedaĵoj de aliaj; vivadi ĉaste kaj pure.

“Kio estas Prava Okupo? Laŭ tio ĉi oni subtenas sian vivon en maniero ne malutila al alia, ĉu homo, ĉu besto. Ĝi estas la forlaso de ĉiu malbona vivrimedo, kaj la preno de bonaj okupoj.

“Kio estas Prava Klopodo? Bari malbonon de la menso; forigi malbonon jam en la menso; ankoraŭ kulturi bonon en la menso; diligente akiri senĉese bonon en la menson.

“Kio estas Prava Pripenso? Efektive ĝi estas tiu atentiga sintenado, kiu plene rimarkas la valoron de ĉiuj statoj de la menso kaj kiel ili fariĝas kaj foriĝas. Ĝi estas tiu trankvila kaj atenta sinteno, kiu povas venki la sopirojn kaj malfeliĉon naturajn al la korpo, al la sentoj, la pensoj kaj la ideoj. Ĝi estas tiu ekvido de la vero, kiu produktas pacon kaj regadon de la menso.

“Kio estas Prava Medito? Ĝi estas la atingo kaj la eniro en la kvar statojn de medito, en kiuj troviĝas saĝeco, ĝojo, paco kaj sereneco.

“Tiel la frato, kiu entreprenas la ekzercon de Prava Pripenso en rilato al ideoj, konsideru kiel ili funkcias kaj ilian naturon, kiel ili fariĝas kaj foriĝas. Tiel li restos sendependa, indiferenta kaj avida pri nenio ajn en la mondo.

“Tiu, ho Bikŝuoj, kiu praktikas Pravan Pripenson, fine, en longa aŭ mallonga tempo, atingos al* stato de saĝeco en la nuna vivo aŭ, se restas ĉe la morto ankoraŭ kaŭzo en li por evidenta ekzisto, al stato de tiu kiu jam ne revenos al la tero.

“Tial mi diras: Unu fidinda vojo kondukas al pureco, longe preter kaj for de malĝojo, al la tuta ĉeso de sufero kaj mizero, kaj fine al la plena atingo de Nirvano. Tiu* estas la praktiko de Prava Pripenso.”

Geo H. JOKSON (1898-1980) Angle: Geo H. YOXON. Tuj post la fondiĝo de BLE komencis labori por la ligo kiel sekretario kaj eldonis la unuan organon "La Budhismo" ekde 1931.

* Okaze de la reaperigo sur TTT-paĝo de JBLE, la redaktoro lasis kelkajn gramatikajn erarojn en la teksto pro estimo al historia dokumento. La nuna redaktoro, identigas tiujn per la simbolo “*”.

Himno por Admiri la Majstran Budhon

tradukis

ŬATARU ŜIDOO

Antaŭparolo de la Tradukinto

Tiu ĉi himno enhavas dudek budhismajn kantikojn, ĉiu el kiuj konsistas el kvar versoj. Ĝi troviĝas en la komenca parto de la Sutro de Nemezurebla Vivo, kiun Ŝinran (1173-1262) respektis kiel la veran instruon. La sutro ĉefe traktas du temojn: unue la Purlando, kiun konstruis Amitabho, kaj due la kaŭzo, kiu ebligas ordinarulojn naskiĝi en la Purlando. La Primara Voto de Amitabho estis starigita, kiam Li en la nomo de Bodhisatvo Dharmakara sin ekzercadis sub la Budho Lokeŝvara. Tiutempe Li, Dharmakara, faris tiun ĉi himnon por admiri noblan figuron kaj gloran virton de sia Majstra Budho. En la himno estas deklaritaj Liaj konvinko kaj votoj, t.e. granda spirito de la Bodhisatvo Dharmakara, fronte al la Majstra Budho.

Himno por Admiri la Majstran Budhon

1. Kiel brile lumas Via Glora Mieno!

Via majesteco estas ja respektinda kaj senlima

Kaj varmigas koron de ni vivestaĵoj;

Kvazaŭ elstare hela flamo.

2. Kaj la sunlumo kaj la lunlumo

Sin kaŝas pro Via Lumo;

Tiel same la brilo de gemoj

Kvazaŭ nigriĝus sub la ombro de Via Lumo.

3. La Trajtoj de Lokeŝvararaĵa Budho

Aspektas senegale supermondeca;

Laŭte trasonoras la Granda Voĉo de Lia Ekluminiĝo

Senĉese ĉien tra la tuta universo.

4. Viaj sangha disciplino, lernado, diligenteco,

Trankvila meditado, sagaca saĝo,

Kaj imponanta virto estas

Elstarantaj fajne kaj senkompare.

5. Estas evidente ke Vi enpenetras en la maron

De Dharmo de la Budhoj, esploras ĝian profundon,

Kaj malkovras ĝian internon;

Tiel Vi votas elkoni ĉion ĝis Ĝia senlima fundo.

6. Neniom da mallumo, avido kaj kolero oni trovas

En Vi, respektata kiel Adorato de la mondo;

Vi ja estas Heroo inter homoj kvazaŭ Leonreĝo

Kun neimagebla virto senlima.

7. Via merito estas granda kaj larĝa;

Via saĝo estas profunda kaj admirinda;

Via lumpotenco penetras en ĉiujn senlime,

Kiu vibrigas eĉ la tutan universon.

8. Mi elkore deziras fariĝi Budho,

Kun la virto egala al Vi, la sankta Dharmo-reĝo,

Kaj fariĝi la estro de l' ŝipego flosanta sur la maro de iluzio

Ĝis mi igos ĉiujn vivestaĵojn atingi la bordon de iluminiĝo.

9. Donaco, sangha disciplino, detenemo,

Pacienco, penado, zeno, kaj saĝo -;

Penante plenumi tiajn praktikojn de bodhisatvo

Mi fariĝu la plej elstaranta Budho en la tutuniverso.

10. Mi ĵuras: kiam mi povos atingi Budhecon

Plenumante tiun ĉi Votaron ampleksan,

Mi estigu mian landon la ripozejo grandfeliĉa

Por la bono de ĉiuj homoj timtremantaj kaj turmentataj.

11. Kvazaŭ sableroj sur la fundo de la rivero Ganga

Multnombraj estas Budhoj;

Mi oferi mian sinceran koron al ili ĉiuj senmanke.

Tio tamen ankoraŭ ne sufiĉas.

12. Por la bono de ĉiuj homoj mi senĉese antaŭenmarŝu,

Serĉu la vervekan vojon ĝis mia Voto plenumiĝos,

Volonte ĵetu min tra fajro de pasioj plenaj en la mondo.

Tio multe pli taŭgas ol oferado al Budhoj.

13. El la regnoj de Budhoj

Multnombraj egale al sableroj ĉe marbordo

Ĉiuj sin trovas entute

Kiel la sennombraj purlandoj kune.

14. La regnojn de Budhoj prilumu

Mia lumo ĝis ĉiu ajn angulo;

Tiamaniere mi antaŭenmarŝu sur la vojo

Kaj miaj sanktaj digno kaj virto fariĝu senlima.

15. Kiam mi fariĝos Budho, mi deziras ke

Mia regno estu la unuaranga;

Ĉiuj regnanoj ĉe mi havu mirindan virton,

La ekzercejo ankaŭ estu transcenda.

16. Kiel trankvila estas ĉi tiu regno de nirvano!

Ĝi ja gloriĝas senegale kaj senkompare;

Mi faru la rimedon de granda kompato

Al ĉiuj homoj por savi ĉiun el ili.

17. Tiuj personoj kiuj venas el la dek direktoj

Restu en plezuro kaj estu pura en sia koro;

Ili estu trankvilaj en la familia rondo de mia regno.

Mi donu al ili la eternajn ĝuon kaj pacon.

18. Altrespektata Majstro, mi elkore deziras ke

Vi atestu la verecon de miaj sinceraj votoj,

Kiujn mi ja volegas plenumi

Penante kaj strebante por ilia perfektigo.

19. La Budhoj en la regnoj tra la dek direktoj

Ĉiuj enhavas Saĝon senbaran;

Sekve Vi kaj Ili montru al mi porĉiaman Kompategon kaj

Rigardu mian aspiron noblan.

20. Eĉ se mia korpo sinkus en la mezon de suferoplena veneno,

Pro ke mi serĉu la veran vojon,

Mian praktikon mi pacience kaj senpente penu kompletigi

Ĝis mi povos finplenumi mian Voton.

Memorlibro pri Herezoj en Lamentado

tradukis

JAMAGUĈI Ŝiniĉi

Antaŭparolo de la Tradukinto

Tanniŝoo, Memorlibro pri Herezoj en Lamentado, kvankam ĝi ne estas skribita de Ŝinran (1173-1262) mem, estas estimata de antaŭe en la tradicio de Ŝin-budhismo. Ĝi estas precipe valora, kiam oni konsideras la ideon de Ŝinran kaj la miskomprenojn pri lia instruo, kiuj cirkulis inter liaj adeptoj en la periodo tuj post lia forpaso. Tial, Rennjo (1415-1499), kies manskribita kopio de Memorlibro pri Herezoj en Lamentado estas la plej frua postvivinta manuskripto, aldonis la noton, kiu atentigis leganton, ke ĝi estas grava sankta skribaĵo de nia tradicio.

Memorlibro pri Herezoj en Lamentado estis kompilita de unu el la adeptoj de Ŝinran. Kvankam la verko ne estas subskribita, la literaturaj kvalitoj donas evidentaĵon de sufiĉa klereco, kaj tio ĉi, kune kun enskriboj en kelkaj dialogoj kun Ŝinran, en kiuj la nomo Juien estas videbla, igas lastatempajn filologojn atribui la verkon al homo, kiu uzis la budhistan nomon Juien-boo, kaj kiu estis aktiva en la frutempa Ŝin-budhisma movado en la vilaĝo Kaŭada (la regiono Kantoo) ĝis sia forpaso en 1290.

La verko verŝajne estis kompilita kelkajn jardekojn post la forpaso de Ŝinran. Juien diras en kelkaj lokoj, ke miskomprenoj kaj konfuzoj disvastiĝis inter adeptoj de Ŝinran en la regiono Kantoo, kaj ke ĉar malmultiĝis tiuj, kiuj same kiel li ricevis instruon rekte de Ŝinran, perpleksigitoj havis nenian lokon, al kiu ili povas turni sin por solvi siajn dubojn. Por certigi la ĝustan transdonon de la instruo de Ŝinran en la tempo, kiam deflankiĝintaj kredoj abundis kaj rektaj disĉiploj estis malaperantaj, Juien en sia maljuna aĝo surpaperigis sian verkon.

Memorlibro pri Herezoj en Lamentado dividiĝas en du ĉefajn partojn, ĉiu kun mallonga antaŭparolo, kaj finiĝas per postparolo. La unua parto konsistas el la vortoj de Ŝinran, kiujn supozeble Juien rekte aŭdis; tiuj vortoj estis enskribitaj en lian memoron kaj poste surpaperigitaj en la formo de noto ĉe diversaj okazoj. Por kompili Memorlibron pri Herezoj en Lamentado, Juien elektis kaj aranĝis dek tiajn notojn, kiuj konsistigas la unuajn dek paragrafojn de la verko.

La dua parto de Memorlibro pri Herezoj en Lamentado konsistas el la klarigoj far Juien pri la ok malsamaj miskomprenoj aŭ deflankiĝoj rilate la instruon de Ŝinran, kiuj siatempe disvastiĝis inter adeptoj. Juien prenas ĉiun miskomprenon en aparta paragrafo, formulante la falsan aserton ĉe la komenco kaj poste donante analizon pri ĝi kaj la ĝustan komprenon. Ankaŭ en tiu ĉi parto li citas ne nur sian propran noton de la vortoj eldiritaj de Ŝinran, sed ankaŭ verkojn de Ŝinran kaj aliajn sanktajn skribaĵojn.

Memorlibro pri Herezoj en Lamentado kiel la tuto povas esti konturita kiel ĉi-subaj:

1. Antaŭparolo, skribita en la ĉina lingvo formala kaj digna, en kiu Juien diras la celon de sia verko.

2. La unua parto el la paragrafoj 1-10.

3. Antaŭparolo al la dua parto, en kiu Juien rememoras, ke ankaŭ dum la vivo de Ŝinran adeptoj en la regiono Kantoo faris la longan vojaĝon al Kioto por vidi lin kaj solvi dubojn kaj miskomprenojn.

4. La dua parto el la paragrafoj 11-18.

5. Postparolo, en kiu Juien emfazas la gravecon de fidela kompreno de la instruo. Li priskribas unu anekdoton koncernantan Ŝinran; ĝi montras, ke diferencoj en kompreno ekzistis inter disĉiploj de Hoonen (1132-1212). Li ankaŭ montras plurajn pli gravajn eldirojn de Ŝinran kaj kontemplas ankoraŭfoje la malfacilaĵojn ĉirkaŭantajn la transdonon de la instruo.

Aldone al la ĉefparto de Memorlibro pri Herezoj en Lamentado konturita ĉi-supre, la manuskripto de Rennjo inkludas du apendicajn notojn.

6. Memorando de la persekutado al la purlandisma instruo de Hoonen en 1207; dum la persekutado kelkaj disĉiploj estis ekzekutitaj kaj aliaj, inkluzive de Hoonen kaj Ŝinran, estis ekzilitaj. Estas ne sciate, kiam, kial, kaj de kiu tiu ĉi noto estis origine aldonita al la teksto de Memorlibro pri Herezoj en Lamentado; cetere kelkaj manuskriptaj kopioj de la verko ne inkludas ĝin.

7. Noto de Rennjo ĉe la fino de lia kopio, diranta la gravecon de Memorlibro pri Herezoj en Lamentado kaj admonanta leganton kontraŭ sendistinga cirkuligado de ĝi. Oni konjektas, ke Rennjo faris tiun ĉi kopion en la aĝo de ĉirkaŭ 65 jaroj.

Tiu ĉi traduko sekvis la manuskripton de Rennjo, kies teksto estas havebla en multaj eldonaĵoj, inkluzive de Teihon Shinran Shônin Zenshû, vol.4 (Kioto, Hôzôkan, 1969), p.p.3-42, kaj Shinshû Shôgyô Zensho, vol.2 (Kioto, ｺyagi Kôbundô, 1941), p.p.773-795. Troviĝas etaj variantoj en la tekstoj de konservataj manuskriptaj kopioj. Mi konsultis tiujn ĉi tekstojn, precipe la manuskripton Eiŝoo faritan en 1516 de nekonato kaj konservatan en la universitata biblioteko ｺtani.

Por tiu ĉi Esperanta traduko mi referencis la anglan tradukon far Dennis Hirota, A Record in Lament of Divergences (The Collected Works of Shinran, vol.1, Kyoto, Honganji-ha, 1997), kaj la Esperantan tradukon far Takahara Ken, Notoj Lamentantaj Diferencojn (Saitama, Japana Budhana Ligo Esperantista, 1991).

Memorlibro pri Herezoj en Lamentado

Antaŭparolo

Kiam mi humile konsideras la pasintecon [kiam la bedaŭrata Majstro estis viva] kaj la nuntempon per mia malsaĝa menso, mi ne povas deteni min de lamento pro la herezoj kontraŭ la vera kredo, kiun li buŝe transdonis rekte al ni, kaj mi timas, ke estiĝos duboj kaj konfuzoj en la maniero, en kiu la posteuloj ricevas kaj transdonas la instruon. Kiel eblas eniro en la solan pordon de facila praktiko, krom se ni feliĉe renkontas kaj fidas veran gvidanton, kiun kondiĉoj okaze alportas al ni? Ne deformu eĉ la plej etan parton de la instruo de Alia Forto, per vortoj de kompreno bazita nur sur personaj opinioj.

Ĉi tie, do, mi surpaperigas iomete la vortojn eldiritajn de la bedaŭrata Majstro Ŝinran, kiuj restas profunde en mia memoro, nur por forigi la dubojn de kamaradaj praktikantoj.

1

"Savite de la nekonceptebla laboro de la Voto de Amitabo, mi realigos la naskiĝon en la Pura Lando": kiam vi tiel kredante konfidas vin al la Voto, pro kio la menso de firma intenco voki la Nomon de Amitabo estiĝas en via interno, en tiu momento vi tuj partoprenas en la profito esti prenita kaj neniam forlasita de Amitabo.

Sciu, ke la Primara Voto de Amitabo faras nenian distingon inter junuloj kaj olduloj, bonuloj kaj pekuloj; nur kredo estas nepra. Ĉar savi la viv-estaĵojn, kies karma peko estas profunda kaj peza, kaj kies kleŝoj abundas, estas la Voto.

Tial, por tiuj, kiuj konfidas sin al la Primara Voto, neniaj bonaj agoj estas postulataj, ĉar nenia bono superas la vokadon la Nomon de Amitabo. Ne estas bezonate malesperi pro la faritaj pekoj, ĉar nenia peko povas obstakli la aktivecon de la Primara Voto de Amitabo.

Tiel estis liaj vortoj.

2

Ĉiu el vi venis vidi min, travojaĝante la limojn de pli ol dek provincoj je risko de via vivo, nur kun la intenco demandi la vojon al naskiĝo en la lando de feliĉego. Sed se vi imagas en mi iun specialan scion pri la vojo al naskiĝo alia ol la vokado la Nomon de Amitabo aŭ pri sanktaj skribaĵoj, kiuj instruas ĝin, vi ege miskomprenas. Se tiel estus, ĉar troviĝas multaj eminentaj erudiciuloj en la suda ĉefurbo Nara kaj sur la norda monto Hiei, vi prefere havu renkonton kun ili kaj esploru ĝissate la nepraĵojn por naskiĝo.

Koncerne al mi Ŝinran, mi simple akceptas kaj konfidas min al tio, kion mia respektata gvidanto rakontis al mi, "Nur voku la Nomon de Amitabo kaj estu savita de Amitabo!" Nenia specialaĵo restas.

Mi tute ne scias, ĉu la vokado la Nomon de Amitabo estas vere la semo por naskiĝo en la Pura Lando, ĉu ĝi estas la karma ago, pro kiu mi devas enfali en inferon. Eĉ se mi estus trompita de Majstro Hoonen kaj vokante la Nomon de Amitabo enfalus en inferon, mi ne bedaŭros.

La kialo estas: se mi povus atingi Budhecon penante en aliaj praktikoj, kaj tamen vokinte la Nomon de Amitabo enfalus en inferon, tiam mi sentus bedaŭron, ke mi estis trompita. Sed mi ne estas kapabla por ajnaj aliaj praktikoj, tial infero estas definitive mia loĝejo, kion ajn mi faras.

Se la Primara Voto de Amitabo estas vera, la instruo de Ŝakja-munio ne povas esti falsa. Se la instruo de la Budho estas vera, la komentarioj de Ŝan-Daŭ ne povas esti falsaj. Se la komentarioj de Ŝan-Daŭ estas veraj, ĉu la vortoj de Hoonen povas esti mensogoj? Se la vortoj de Hoonen estas veraj, tio, kion mi Ŝinran diras, ne povas esti vana, ĉu ne?

Tiel estas, post ĉio, kiel tiu ĉi malsaĝa homo konfidas sin al la Voto. Finfine, ĉu vi prenas kaj akceptas la vokadon la Nomon de Amitabo, ĉu vi forĵetas ĝin, estas lasita al decido de ĉiu el vi.

Tiel estis liaj vortoj.

3

Eĉ bonulo povas naskiĝi en la Pura Lando; ne necesas diri, ke pekulo naskiĝos.

Kvankam devas esti tiel, oni ĝenerale diras, "Eĉ pekulo povas naskiĝi en la Pura Lando; ne necesas diri, ke bonulo naskiĝos." Tiu ĉi diro unuavide ŝajnas havanta pravan rezonon, sed ĝi kontraŭstaras la intencon de la Primara Voto, kiu estas Alia Forto. La kialo estas: al tiuj, kiuj dependas de sia bonfaro pere de sia mem-forto, mankas tutkora fido al Alia Forto, kaj tial ili ne akordas kun la Primara Voto de Amitabo. Sed kiam ili renversas la koron de mem-forto kaj konfidas sin al Alia Forto, ili povas naskiĝi en la vera kaj reala lando, la rekompencita lando.

Estas ne eble, ke ni plenaj de kleŝoj liberigas nin mem de naskiĝo-kaj-morto, kion ajn ni praktikas. Sentante doloron pro tio ĉi, Amitabo faris la Voton, kies esenca intenco estas, ke pekulo atingu Budhecon. Tial, pekuloj kiuj konfidas sin al Alia Forto unuavice posedas la veran kaŭzon de naskiĝo.

Sekve li diris, "Eĉ bonulo naskiĝas en la Pura Lando, des pli pekulo."

4

Rilate kompaton, troviĝas diferenco inter la Vojo de Saĝuloj kaj la Vojo de Pura Lando.

Kompato en la Vojo de Saĝuloj estas kompati, ami, kaj varti ĉiujn estaĵojn. Sed estas ekstreme malfacile plenumi la savadon de aliaj tiel, kiel oni deziras.

Kompato en la Vojo de Pura Lando devas esti komprenata ĉi tiel: rapide atingi Budhecon vokante la Nomon de Amitabo kaj, kun la koro de granda amo kaj granda kompato, libere profitigi viv-estaĵojn tiel, kiel oni deziras.

Kiom ajn ni sentas amon kaj kompaton dum nia nuna vivo, estas malfacile, ke ni savas aliajn tiel, kiel ni deziras; se tiel, tia kompato restas ne plenumita. Nur la vokado la Nomon de Amitabo estas la koro de granda kompato, kiu estas ĝisfunda.

Tiel estis liaj vortoj.

5

Koncerne al mi Ŝinran, mi neniam, eĉ unu fojon, vokis la Nomon de Amitabo por la bono de miaj forpasintaj gepatroj. Ĉar ĉiuj viv-estaĵoj senescepte iam estis miaj gepatroj kaj gefratoj en la daŭro de sennombraj vivoj en diversaj situacioj. Atinginte Budhecon post tiu ĉi nuna vivo, ni povas savi ĉiun el ili.

Se la vokado la Nomon de Amitabo ja estus bona ago, por kiu mi strebas per miaj propraj fortoj, tiam mi volonte direktus la meriton tiamaniere gajnitan por savi miajn gepatrojn. Sed tiel ne estas.

Se tamen ni rapide atingas enbodiiĝon en la Pura Lando simple forĵetante mem-forton, ni povos savi, per rimedoj de transcendaj fortoj, unue tiujn, kun kiuj ni havas proksimajn karmajn rilatojn, en kiun ajn karman suferadon ili estas sinkintaj en la ses regnoj tra la kvar formoj de naskiĝo.

Tiel estis liaj vortoj.

6

Ŝajnas, ke disputoj okazas inter adeptoj de la sola praktiko voki la Nomon de Amitabo, kiuj diras, "tiuj ĉi estas miaj disĉiploj" aŭ "tiuj estas liaj disĉiploj". Tio ĉi estas absolute sensenca.

Mi, Ŝinran, ne havas eĉ unu disĉiplon. La kialo estas: se mi kondukus homojn al la vokado la Nomon de Amitabo per miaj propraj klopodoj, tiam ili estus miaj disĉiploj; sed estas tute absurde nomi tiujn, kiuj vokas la Nomon de Amitabo ricevinte la gvidon de Amitabo, "miaj disĉiploj".

Ni kunvenas, kiam kondiĉoj kondukas nin al kunveno, kaj disiĝas, kiam kondiĉoj apartigas nin. Spite tion ĉi, kelkaj asertas: tiuj, kiuj forlasas unu gvidanton kaj sekvas alian gvidanton, ne povas naskiĝi en la Puran Landon, eĉ se ili vokas la Nomon de Amitabo. Tiu ĉi aserto estas absurda. Ĉu la asertantoj volas repreni la kredon donacitan de Amitabo, kvazaŭ ĝi apartenus al ili? Tia pretendo neniam devas havi sian lokon.

Se oni akordiĝas kun la spontana laboro de la Voto, oni vekiĝos al la bonfaro de la Budho kaj de siaj gvidantoj.

Tiel estis liaj vortoj.

7

La vokado la Nomon de Amitabo estas la unusola vojo libera de baroj. Kial? Al praktikantoj, kiuj ekhavis kredon, la dioj de la ĉielo kaj de la tero riverencas omaĝe, kaj maraoj kaj nebudhistoj donas nenian obstaklon. Nenia peka ago povas alporti karmajn rezultojn; nenia bona ago egalas al la vokado la Nomon de Amitabo.

Tiel estis liaj vortoj.

8

La vokado la Nomon de Amitabo, por ĝiaj praktikantoj, ne estas praktiko nek bona ago. Ĉar ĝi ne estas plenumita el ilia propra intenco, ĝi ne estas praktiko. Ĉar ĝi ne estas bono farita per ilia propra intenco, ĝi ne estas bona ago. Ĉar ĝi estiĝas tute el Alia Forto kaj estas libera de mem-forto, por la praktikanto, ĝi ne estas praktiko nek bona ago.

Tiel estis liaj vortoj.

9

"Kvankam mi vokas la Nomon de Amitabo, la sento de dancado kun ĝojo estas malforta en mia interno, kaj mi ne havas la koron dezirantan iri senprokraste al la Pura Lando. Kiel estas tio ĉi?"

Kiam mi demandis la Majstron pri tio ĉi, li respondis, "Ankaŭ mi havis tiun ĉi demandon, kaj la samo okazas al vi, Juien-boo! Kiam mi konsideras profunde pri ĝi, mi des pli komprenas, ke mia naskiĝo estas komplete destinita, ĝuste pro la fakto, ke mi ne ĝojas pri tio, kio devus tiom ĝojigi min, kvazaŭ mi dancus en la aero kaj sur la tero. Tio, kio subpremas la koron, kiu devas ĝoji, kaj kio retenas nin de ĝojo, estas la ago de kleŝoj. Tamen, la Budho jam de antaŭe scias tion ĉi kaj nomis nin 'malsaĝaj estaĵoj plenaj de kleŝoj'; tial, ekkonsciinte, ke la kompatema Voto de Alia Forto estas certe por la bono de ni mem, ĉi tiaj estaĵoj, ni trovas la Voton des pli fidinda.

"Cetere, malhavante la koron dezirantan iri senprokraste al la Pura Lando, ni maltrankvile imagas la eventualan morton, kiam ni iomete malsaniĝis; ankaŭ tio ĉi estas la ago de kleŝoj. Estas malfacile, ke ni forĵetas tiun ĉi malnovan hejmon de suferoj, kie ni transmigradis dum nekalkuleblaj kalpoj ĝis la nuno, kaj ni sentas nenian sopiron al la Pura Lando de paco, kie ni ankoraŭ ne naskiĝis. Vere, kiom fortaj estas niaj kleŝoj! Sed, kvankam ni estas malinklinaj por foriri de tiu ĉi mondo, ni destinite naskiĝos en tiu lando en la momento, en kiu niaj karmaj ligiloj kun tiu ĉi mondo elĉerpiĝos kaj ni senhelpe mortos. Amitabo kompatas precipe tiujn, kiuj malhavas la koron dezirantan iri senprokraste al la Pura Lando. Konsiderante tion ĉi, ni sentas la grandan Voton de granda kompato ĉiam pli fidinda kaj komprenas, ke nia naskiĝo estas destinita.

"Se ni havus la senton de dancado kun ĝojo kaj dezirus iri senprokraste al la Pura Lando, ni kun miro supozus ke ni estas liberaj de kleŝoj."

Tiel estis liaj vortoj.

10

Rilate la vokadon la Nomon de Amitabo, malesto de signifo [juĝita de ni viv-estaĵoj] estas ĝia vera signifo, ĉar ĝi estas for de ĉiuj esprimoj, eksplikoj, kaj konceptoj de nia flanko. Tiel la Majstro diris.

[Pri Deflankiĝoj el la Instruo de Ŝinran]

En la pasinteco, kiam nia Majstro Ŝinran estis viva, kamaradaj praktikantoj, kiuj penis vojaĝi al la malproksima ĉefurbo kun la sama aspiro kaj fiksis sian koron sur la venontan plenumitan landon kun la sama kredo, kune aŭskultis lian komprenon en la sama tempo. Tamen, mi aŭdis, ke inter la sennombraj junuloj kaj maljunuloj, kiuj vokas la Nomon de Amitabo sekvante tiujn praktikantojn, troviĝas en la lasta tempo nemalmultaj homoj, kiuj elmetas herezajn opiniojn neniam instruitajn de la Majstro. Tiuj ĉi senbazaj asertoj estos precize klarigitaj ĉi-sube.

11

Pri tiuj homoj, kiuj mirigas kaj konfuzas analfabetajn kolegojn vokantajn la Nomon de Amitabo, dirante, "Al kiu vi konfidas vin en vokado la Nomon de Amitabo, ĉu al nekonceptebla laboro de la Voto, aŭ al tiu de la Nomo?", sen klarigi sufiĉe tiujn ĉi du specojn de nekonceptebla laboro.

Ni devas atente konsideri tiun ĉi problemon kaj atingi ĝustan komprenon pri ĝi.

Pere de la nekonceptebla laboro de la Voto, Amitaba Budho elpensis la Nomon facile teneblan kaj facile vokeblan, kaj promesis akcepti kaj preni tiujn, kiuj vokas tiun ĉi Nomon. Unue, do, estas pro la projekto de la Tatagato, ke ni vokas la Nomon de Amitabo kun la kredo, ke ni, savite de la nekonceptebla laboro de la granda Voto de granda kompato de Amitabo, foriros de naskiĝo-kaj-morto. Se ni komprenas tion ĉi, nia prudento tute ne enmiksiĝas [en la laboron de la Voto], kaj tial, konforme al la Primara Voto, ni naskiĝos en la vera plenumita lando.

Tio estas, kiam ni konfidas nin ekskluzive al la nekonceptebla laboro de la Voto, ankaŭ la nekonceptebla laboro de la Nomo estas inkludita; la nekonceptebla laboro de la Voto kaj tiu de la Nomo estas unu, kun neniu ajn distingo.

Due, la homoj, kiuj distingas bonajn kaj pekajn agojn kaj konsideras ilin helpojn aŭ malhelpojn por naskiĝo, intermetante sian propran kalkulon, ne konfidas sin al la nekonceptebla laboro de la Voto, kaj penante fari agojn utiligeblajn por naskiĝo en sia sino, ili igas la vokadon la Nomon de Amitabo, kiun ili vokas, sia propra praktiko. Tiaj homoj ne konfidas sin ankaŭ al la nekonceptebla laboro de la Nomo. Kvankam al ili mankas la koro de konfido, ili naskiĝos en la landlima regiono, la lando de pigreco, la kastelo de dubo, aŭ la utera palaco, kaj tamen en la fino naskiĝos en la plenumita lando per la virto de la "Voto ke estaĵoj finfine naskiĝu". Tio ĉi estas la nekonceptebla forto de la Nomo. Ĉar ĝi ankaŭ estas nenio alia ol la nekonceptebla laboro de la Voto, la du estas entute unu.

12

Pri la aserto: Por la praktikantoj, kiuj ne legas la sutrojn kaj komentariojn kaj ne sin okupas en studado, naskiĝo ne estas definitiva.

Tiu ĉi pretendo preskaŭ neniom indas je kritiko.

Laŭ la instruo de ĉiuj sanktaj skribaĵoj, kiuj klarigas la signifon de la vero kaj realeco de Alia Forto, se oni konfidas sin al la Primara Voto kaj vokas la Nomon de Amitabo, oni atingas Budhecon. Krom tio, kia studo necesas por la naskiĝo?

Ja, la homoj konfuzitaj pri tiu ĉi rezono devas sin okupi en studado per ĉiuj rimedoj kaj kompreni la signifon de la Primara Voto. Sed nenio estas pli kompatinda ol malkompreno de la fundamenta intenco de la sanktaj instruoj, eĉ se oni legas kaj studas la sutrojn kaj komentariojn.

La Nomo estas destinita, por ke la homoj, kiuj ne konas eĉ unu literon kaj estas malkleraj pri la logiko de la sutroj kaj komentarioj, povu facile voki; tial ĝi estas nomata "facila praktiko". Estas la Vojo de Saĝuloj preni studon kiel esencon; ĝi estas nomata "malfacila praktiko". Rilate tiujn, kiuj sin okupas en studado kun misaj intencoj, loĝante en la pensoj de bona famo kaj profito, troviĝas la aŭtoritata teksto: "Mi dubas, ĉu ilia naskiĝo en la venonta vivo estas efektive destinita."

En la nuna tempo, la anoj de la sola praktiko vokadi la Nomon de Amitabo kaj la anoj de la Vojo de Saĝuloj iniciatis disputojn pri la instruo; ĉiu el ili pretendas, "Mia vojo estas supera, kaj la via estas malsupera." Dum ili faras tion, malamikoj de la darmo aperas kaj la darmo estas kalumniata. Ĉu tio ĉi ne rezultigas finfine insultadon kaj detruon al la instruo, kiun ili mem sekvas?

Supozu, ke ĉiuj aliaj skoloj kune diras, "La vokado la Nomon de Amitabo estas por la bono de senvaloraj homoj; tiu instruo estas supraĵa kaj vulgara." Eĉ tiam, sen la plej eta argumentado, vi devas simple respondi, "Kiam malsaĝaj estaĵoj de malsupera kapablo kiel ni mem, sensciaj pri eĉ unu litero, konfidas sin al la Voto, ili estas savitaj; tiel ni aŭdas. Ĉar ni akceptas kaj konfidas nin mem al tiu ĉi instruo, ĝi estas por ni la plej supera darmo, kvankam por tiuj de supera kapablo ĝi eble ŝajnas vulgara. Eĉ se aliaj instruoj estas elstaraj, ĉar ili estas super nia kapablo, ili estas malfacile praktikeblaj por ni. La fundamenta intenco de la Budhoj estas nenio alia ol liberigi nin ĉiujn de naskiĝo-kaj-morto, do vi ne malhelpu nin por praktiki la vokadon la Nomon de Amitabo." Se vi ĉi tiel respondas sen rankoro, kiu volonte ofendas vin? Krome, troviĝas aŭtoritata teksto, kiu diras, "Kie disputado okazas, tie kleŝoj estiĝas. Saĝuloj devas distanciĝi."

La bedaŭrata Majstro diris:

Ŝakja-munio instruis, "Unuj konfidas sin al tiu ĉi instruo, aliaj insultas ĝin." Mi jam konfidis min al ĝi, kaj troviĝas tiuj, kiuj insultas ĝin; pro tiu ĉi fakto mi komprenas, ke la Budhaj vortoj estas ja veraj. Tial, mi komprenas des pli klare, ke mia naskiĝo estas firme destinita. Se troviĝus neniu, kiu insultas tiun ĉi instruon, ni certe mirus, kial troviĝas nur konfidantoj sed ne insultantoj. Per tio tamen mi ne volas diri, ke la vokado la Nomon de Amitabo nepre devas esti kalumniata; mi nur mencias la fakton: la Budho anticipis, ke troviĝos konfido kaj insulto ambaŭ, kaj instruis tion ĉi, por ke la posttempaj homoj havu nenian dubon.

Tiel estis liaj vortoj.

Al mi tamen ŝajnas, ke lastatempe la praktikantoj de la vokado la Nomon de Amitabo sin okupas en studado por ĉesigi kritikon de aliaj kaj sin pretigas por debato kaj argumentado. Se oni studas, pli kaj pli oni komprenas la fundamentan intencon de Amitabo kaj konsciiĝas pri la grandeco de la kompatema Voto tiel, ke oni povas ekspliki al tiuj, kiuj maltrankvile dubas, ĉu naskiĝo estas ebla por mizeraj homoj kiel ili mem, ke la Primara Voto ne distingas inter homoj, ĉu ili estas bonaj aŭ pekaj, ĉu ili estas puraj aŭ makulitaj. Nur tiam troviĝas signifo esti klerulo. Sed timigi tiujn, kiuj okaze vokas la Nomon de Amitabo konforme al la Primara Voto sen ia ajn profunda penso ─ dirante, ke oni devas havi klerecon ─ estas la ago de demono obstaklanta la darmon, aŭ de malamiko de Budho. Tiaj homoj ne nur malhavas kredon de Alia Forto, sed ankaŭ konfuzas aliajn per eraraj pensoj.

Oni devas atenteme eviti, ke oni iros kontraŭ la intenco de la bedaŭrata Majstro. Estas vere priplorinde, se oni ne estas konforma al Amitaba Primara Voto.

13

Pri la aserto: Tiuj, kiuj ne timas fari pekon pro la nekonceptebla laboro de la Primara Voto, estas impertinente fieraj pri la Primara Voto kaj tial ne naskiĝos en la Pura Lando.

Tio ĉi estas eldiro de tiu, kiu dubas la Primaran Voton kaj miskomprenas la influon de bona aŭ peka karmo de pasintaj vivoj.

Bonaj pensoj estiĝas ĉe ni pere de la instigo de bona karmo el la pasinteco, kaj pekaj pensoj venas kaj plenumiĝas pere de la laboro de peka karmo. La bedaŭrata Majstro diris, "Sciu, ke ĉiu peka ago farita ─ eĉ tiel eta kiel polvero sur la pinto de kunikla felo aŭ de ŝafa lano ─ havas sian kaŭzon en pasinta karmo."

Krome la Majstro iam demandis, "Juien-boo, ĉu vi akceptas ĉion, kion mi diras?"

"Jes, mi akceptas," mi respondis.

"Nu, ĉu vi ne kontraŭas al tio, kion ajn mi ordonas al vi?" li ripete demandis.

Mi humile ĵuris tion ĉi. Tiam li diris, "Nu, mi volas, ke vi mortigu mil homojn. Se vi faras tiel, vi certe naskiĝos en la Pura Lando."

Mi respondis, "Kvankam vi ordonas tion, mi timas, ke mi ne povas mortigi eĉ unu homon per mia kapablo."

"Kial do vi diris, ke vi sekvos tion, kion ajn mi diras al vi?"

Li daŭrigis, "Per tio ĉi vi certe komprenis, ĉu ne? Se ni povus ĉiam agi laŭ nia deziro, kiam mi ordonis vin mortigi mil homojn por naskiĝi en la Pura Lando, vi estus entrepreninta mortigadon. Sed ĉar al vi mankas la karma kaŭzo instiganta vin mortigi eĉ unu homon, vi ne mortigas. Vi ne mortigas, ne ĉar via koro estas bona. Tiel same, povas esti, ke iu persono dezirante vundi neniun tamen rezulte mortigas cent aŭ mil homojn." Tiel dirante li montris al ni: Oni ĝenerale kredas, ke se nia koro estas bona, estas bone por la naskiĝo, kaj ke se nia koro estas malbona, estas malbone por la naskiĝo; kaj oni ne komprenas, ke la nekonceptebla laboro de la Voto savas nin.

Iam estis iu persono, kiu enfalis en malĝustan opinion. Li asertis, ke ĉar la Voto estis starigita por savi pekulojn, oni devas intence fari pekon kiel agon por la naskiĝo. Kiam onidiro pri misago pli kaj pli disvastiĝis, la Majstro skribis en sia letero, "Troviĝas antidoto. Tio ne signifas, ke vi volonte prenu venenon." Tiu ĉi admono estas por ĉesigi tiun malĝustan komprenon. Ĝi neniel implicas, ke peko malhelpas la naskiĝon.

Li ankaŭ diris, "Se nur per observado de preceptoj kaj de reguloj ni povus konfidi nin al la Primara Voto, kiel ni povus iam gajni liberiĝon el naskiĝo-kaj-morto?" Eĉ tiaj mizeraj estaĵoj kiel ni mem, renkontinte la Primaran Voton, povas vere fieri pri ĝi. Sed eĉ se tiel estas, kiel ni povus fari pekajn agojn sen karma kaŭzo en ni mem?

La Majstro plu diris:

Por tiuj, kiuj pangajnas tirante reton aŭ hokante fiŝojn en maroj kaj riveroj, por tiuj, kiuj sin vivtenas ĉasante bestojn aŭ kaptante birdojn sur kampoj kaj montoj, kaj por tiuj, kiuj pasigas sian vivon farante komercon aŭ kulturante kampojn kaj rizejojn, la afero estas tute egala. Se la karma kaŭzo tiel instigas nin, ni faros ĉian ajn agon.

Lastatempe tamen troviĝas la homoj, kiuj ŝajnigante sin kiel "deziranton al la postvivo" avizas ĉe la pordo de praktikejo, ke tiuj, kiuj faris tiun aŭ tian agon, ne rajtas eniri, kvazaŭ nur bonuloj meritus voki la Nomon de Amitabo. Ĉu tiuj ĉi homoj ne estas "eksteren esprimantaj la aspekton de saĝo, de bono, aŭ de diligenteco, dum interne entenantaj falsaĵojn"?

Eĉ la peko, kiun ni faris fierante pri la Voto, okazas pere de la instigo de pasinta karmo. Tial, Alia Forto ekzistas en tio, ke ni konfidas nin tute al la Primara Voto, lasante kaj bonon kaj pekon al karma rekompenco. La Notoj pri Konfido Sola diras:

Vi diras, ke vi ne povas esti savita, ĉar vi estas estaĵo de karma peko. Ĉu vi scias, kiom da forto Amitabo posedas?

Kiam oni havas la koron, kiu fieras pri la Primara Voto, la konfido al Alia Forto fariĝas des pli firme definitiva.

Se vi konfidus vin al la Primara Voto nur post la tuta distranĉo de karma peko kaj de kleŝoj, troviĝus nenia motivo fieri pri la Voto. Sed distranĉi kleŝojn estas fariĝi Budho; por tiuj, kiuj estas jam Budho, fariĝus sensignifa la Voto, kiu estis starigita post profunda pensado dum kvin kalpoj.

Tiuj, kiuj admonas aliajn pro fierado pri la Primara Voto, mem ŝajnas esti katenataj de kleŝoj kaj malpuraĵoj. Ĉu tio ĉi mem ne implicas fieradon pri la Voto? Kiu speco de peko apartenas al "fierado pri la Primara Voto", kaj kiu speco ne? Prefere mi dirus, ke tiu ĉi argumentado estas entute la produktaĵo de infaneca pensado.

14

Pri la aserto: Oni devas kredi, ke la grava karma peko de ok miliardoj da kalpoj povas esti eliminita per unufoja vokado la Nomon de Amitabo.

Estas skribite [en la Sutro de Kontemplado], ke troviĝas tiuj homoj plenaj de la dek pekoj kaj de la kvin pezaj krimoj, kiuj, kvankam ili pasigis siajn vivojn sen vokado la Nomon de Amitabo, tuj antaŭ la morto, instigite de la instruo de bona gvidanto, fine komencis voki la Nomon de Amitabo por la unua fojo; per unufoja vokado karma peko de ok miliardoj da kalpoj estas eliminita, kaj per dekfoja vokado grava karma peko de okdek miliardoj da kalpoj estas eliminita, kaj pro tio ili naskiĝas en la Pura Lando. Ŝajnas al mi, ke unufoja aŭ dekfoja vokado estas instruita, por ke ni povu scii la gravecon de la dek pekoj kaj de la kvin pezaj krimoj. Tiuj, kiuj asertas ĉi-supraĵon, tamen diras nur pri la profito de la elimino de peko. Tio ĉi multe malpli atingas la instruon, kiun ni akceptas. Jen la kialo: Pere de la prilumado de Amitabo ni tuj ricevas diamantan kredon, kiam nia volo konfidi nin al la Amitaba Voto estiĝas; tial, jam en tiu momento Amitabo kondukas nin al la stadio de la ĝusta destinito al la naskiĝo, kaj kiam nia vivo finiĝas, ĉiuj niaj kleŝoj kaj obstakloj de peko transformiĝas kaj ni estas kondukitaj al la klarvido pri la neoriginado de ĉiuj ekzistaĵoj. Kiam ni pensas, "Se ne troviĝus tiu ĉi kompata Voto, kiel tiaj mizeraj pekofarantoj kiel ni mem povus gajni emancipon el naskiĝo-kaj-morto?", tiam ni ekscias, ke la vokado la Nomon de Amitabo, kiun ni daŭrigas dum la tuta vivo, devas esti komprenata kiel la esprimo de nia dankemo al la favoro kaj al la virta laboro de la granda kompato de la Tatagato.

Kredi, ke kiam vi vokas la Nomon de Amitabo, ĉiun fojon via karma peko estas eliminita, estas nenio alia ol klopode elimidadi vian karman pekon por naskiĝi en la Pura Lando per via propra forto. Tiuokaze vi povas naskiĝi nur per tio, ke vi estas ĉiam diligenta en la vokado la Nomon de Amitabo ĝis la ĝusta momento de morto, ĉar ĉiu penso, kiu okazas al vi dum la tuta vivo, estas kateno liganta vin al naskiĝo-kaj-morto. Sed ĉar nia karma rekompenco restriktas nin, ni povus, renkontinte diversajn neatenditajn akcidentojn aŭ turmentite de la doloro pro malsano, atingi la finon de nia vivo sen ĝusta sinkoncentrado sur Amitabo; en tiaj cirkonstancoj estas malfacile voki la Nomon de Amitabo. Kiel do la karma peko farita en tiu fina intertempo povas esti eliminita? Se ĝi ne estas eliminita, ĉu la naskiĝo ne eblas?

Se ni konfidas nin al Amitaba Voto, kiu prenas kaj neniam forlasas nin, tiuokaze eĉ se pro neatenditaj cirkonstancoj ni faras pekan agon kaj mortas sen vokado la Nomon de Amitabo ĉe la fino, ni tuj naskiĝos en la Pura Lando. Plu, eĉ se ni vokas la Nomon de Amitabo ĉe la momento de morto, tio estas nenio alia ol la esprimo de nia dankemo al la favoro de Amitabo, la esprimo de la konfido al la Budho des pli, kiam la ĝusta momento de nirvano alproksimiĝas.

La deziro elimini karman pekon pere de la vokado la Nomon de Amitabo estiĝas el la koro de mem-forto; ĝi estas la fundamenta intenco de la homoj, kiuj preĝas por esti en la stato de ĝusta sinkoncentrado, kiam ilia vivo finiĝas. Ĝi sekve malkaŝas foreston de la vera kredo, kiu estas Alia Forto.

15

Pri la aserto: Oni povas jam atingi nirvanon tenante tiun ĉi korpon plenan de kleŝoj.

Tiu ĉi eldiro estas tute absurda. La atingo de Budheco kun tiu ĉi korpo estas la esenco de la Mantrisma-esoterisma instruo; ĝi estas la rezulto atingebla pere de la tri specoj de mistikaj agoj. La purigado de la ses sensorganoj estas la instruo de la Unu Vehiklo de la Lotusa Sutro; ĝi estas la virto akirebla pere de la kvar praktikoj de ripozo. Tiuj ĉi estas ambaŭ la vojoj de la malfacila praktiko, kiun povas sekvi nur tiuj de supera kapablo; ili kondukas al la nirvano realigebla pere de plenumado de kontempla praktiko. Atingi nirvanon en la venonta vivo estas la esenco de la Purlandismo de Alia Forto; ĝi estas la principo efektivigebla pere de la definitiva starigo de kredo. Tio ĉi estas la vojo de facila praktiko, kiun povas sekvi tiuj de malsupera kapablo; ĝi estas la instruo, kiu faras nenian distingon inter la bono kaj la peko.

Ĉar estas ekstreme malfacile liberigi sin el kleŝoj kaj el malhelpoj de karma peko en tiu ĉi vivo, eĉ la virtoplenaj bikŝuoj, kiuj praktikas la Mantrismon kaj la Lotusan Sutron, preĝas por nirvano en la venonta vivo. En nia kazo, la afero ne necesas esti klarigita. Al ni mankas la observado de preceptoj kaj la kompreno pri saĝo ambaŭ, sed kiam, allasante nin mem esti portitaj sur la ŝipon de Amitaba Voto, ni transiros tiun ĉi oceanon de suferado, nome de naskiĝo-kaj-morto, kaj atingos la bordon de la Pura Lando, la nigraj nuboj de kleŝoj fluge foriros kaj la luno de klarvido, de vera realeco, tuj aperos. Unuiĝinte kun la senbara lumo pleniganta la dek direktojn, ni profitigos ĉiujn viv-estaĵojn. Tio okazas en tiu momento, kiam ni atingos nirvanon.

Ĉu tiuj, kiuj parolas pri la realigo de la nirvano per tiu ĉi korpo, efektive prezentas diversajn avatarojn, posedas la tridek du trajtojn kaj la okdek markojn de Budho, kaj predikas la darmon por profitigi estaĵojn, same kiel Ŝakja-munio? La nirvano dum tiu ĉi vivo signifas ĝuste tion ĉi. Estas dirite en himno:

Kiam venas la tempo, en kiu

Kredo, nedetruebla kiel diamanto, fariĝas definitiva,

Amitabo prenas kaj gardas nin kun sia kompata lumo,

Por ke ni apartiĝu por ĉiam de naskiĝo-kaj-morto.

Tio ĉi signifas, ke ĉe la momento, en kiu nia kredo fariĝas definitiva, ni estas prenitaj, neniam forlasitaj, kaj pro tio ni ne plu transmigros en la ses regnoj. Nur tiam ni apartiĝas por ĉiam de naskiĝo-kaj-morto. Ĉu koni ĉi tiel estas kun konfuzo nomate "atingi nirvanon"? Estas bedaŭrinde, ke tia miskompreno estiĝis.

La bedaŭrata Majstro diris,

Laŭ la vera esenco de la vojo de Pura Lando, oni konfidas sin al la Primara Voto en tiu ĉi vivo, kaj realigas nirvanon en la Pura Lando; tio ĉi estas la instruo de mi aŭdita.

16

Pri la aserto: Kiam praktikantoj de kredo hazarde koleriĝas, aŭ faras malbonajn agojn, aŭ disputas kun kolegaj praktikantoj, ili ĉiun fojon devas nepre ŝanĝi sian koron.

Tio ĉi ŝajnas speguli la sintenon de klopodado por naskiĝi per ĉesigo de peko kaj per plenumo de bono.

Por la homoj de tutkora unu praktiko, ŝangi koron okazas nur unu fojon. La homoj, kiuj en sia ĝisnuna ordinara vivo estis sensciaj pri la vera esenco de la Primara Voto, de Alia Forto, eksciis pere de Amitaba saĝo turnita al ili, ke ili ne povas naskiĝi kun la pensoj kaj sentoj kaŝitaj en si, kaj ili forĵetas siajn antaŭajn koron kaj menson kaj konfidas sin mem al la Primara Voto. "Ŝanĝi koron" signifas ĝuste tion ĉi.

Supozu, ke la naskiĝo estus ebla nur per tio, ke oni ŝanĝadas sian koron tage kaj nokte ĉiufoje en la okazo de incidento. Sed homa vivo estas tia, kia finiĝas eĉ antaŭ ol eligita spiro denove retiriĝas. Se ni mortas sen ŝanĝo de nia koro kaj sen daŭrigo de milda koro kaj de sindeteno, ĉu Amitaba Voto, kiu prenas kaj neniam forlasas nin, fariĝas sensignifa?

Kelkaj diras per siaj lipoj, ke ili konfidas sin al la forto de la Voto, kaj tamen kaŝas en sia koro la penson, ke kvankam la Voto savi la pekajn homojn estas trans koncepta kompreno, finfine ĝi savas precipe la bonajn. Ili dubas la forton de la Voto kaj malhavas la koron de la konfido al Alia Forto; pro tio ili estas destinitaj al naskiĝo en la angulo de la Pura Lando. Kiel lamentinda estas tio ĉi!

Se la vera kredo fariĝis definitiva, la naskiĝo estos alportita de Amitaba intenco, do devas esti nenia kalkulado de nia flanko. Eĉ kiam ni estas pekaj, se ni respektas la forton de la Voto des pli profunde, milda koro kaj sindeteno certe estiĝos ĉe ni pere de ĝia spontana laboro. En ĉiu okazo, dum la naskiĝo estas koncernata, ni devas konstante kaj fervore rememori la enorman bonfaron de Amitabo, ne havante sagacetan penson. Tiam la vokado la Nomon de Amitabo ja eliĝos el ni; tio ĉi estas per-si-memo. Nenia kalkulado de nia flanko estas nomata per-si-memo. Ĝi estas ja Alia Forto.

Ŝajnas tamen, ke troviĝas la homoj, kiuj pedante diras, ke per-si-memo havas diferencan signifon. Tio estas bedaŭrinda.

17

Pri la aserto: Naskiĝinto en la angulo de la Pura Lando finfine enfalos en inferon.

En kiu aŭtoritata dokumento troviĝas tia diro? Estas bedaŭrinde, ke tio ĉi estas subtenata de tiuj, kiuj deklaras sin klerulo. Kiel ili legas la sutrojn, traktaĵojn, kaj aliajn sanktajn skribaĵojn?

Al mi estis instruite, ke praktikantoj malhavantaj la veran kredon naskiĝas en la angulo pro sia dubo pri la Primara Voto, kaj ke post la pentofaro pro la peko de dubo ili atingas la klarvidon en la plenumita lando.

Ĉar praktikantoj de la vera kredo estas maloftaj, al multaj estas rekomendite naskiĝi en la transformita lando. Aserti, spite tion ĉi, ke naskiĝi tie estas finfine vane, estas nenio alia ol akuzi Ŝakja-munion, ke Li mensogis.

18

Pri la aserto: La grandeco de la Budhoj, kiuj ni fariĝos, dependas de la sumo de niaj donacoj al la samgo.

Tio ĉi estas tute absurda kaj sensenca. Antaŭ ĉio, ĉu ne estas neeble determini la grandecon de Budho? Kvankam la Majstro de la instruo pri la Pura Lando de paco menciis [en sutroj] la alton de Amitabo, tio ĉi aludas formon de la rekompencita korpo de kompataj rimedoj. Budho, vekiĝinte al la klarvido de darmo-naturo, havas nenian formon, ĉu longa aŭ kurta, ĉu kvadrata aŭ ronda, kaj nenian koloron, ĉu bluan, flavan, ruĝan, blankan, aŭ nigran; kiel do oni povas determini la grandecon?

Estas skribite [en sutroj], ke vokante la Nomon de Amitabo oni rigardas transformitan Budhon. Rilate tion ĉi, estas skribite [en sutroj], ke per granda vokado la Nomon de Amitabo oni vidas grandan Budhon kaj per malgranda vokado oni vidas malgrandan Budhon. Verŝajne la ĉi-supra aserto erare ligiĝis kun tiu ĉi ideo.

Plu, oni povus diri, ke fari oferojn estas la praktiko de la paramito de donaco. Sed kiom ajn altvaloran trezoron oni oferas antaŭ Budhon aŭ donas al gvidanto, estas sensence, se oni malhavas la veran kredon. Kaj eĉ se oni ne faras donacon de unu paperfolio aŭ duono de seno al la samgo, se oni donas sian koron al Alia Forto kaj havas la profundan kredon, tio estas konforma al la esenca intenco de la Voto.

Post ĉio, ĉu tiuj homoj ne celas minaci la kolegajn praktikantojn kun la motivo de sekularaj deziroj, uzante la Budhan instruon kiel pretekston?

[Postskribo]

Ŝajnas, ke ĉiu el la asertoj diskutitaj supre estiĝis de herezaj kredoj. Iam la bedaŭrata Majstro rakontis: En la tempo de la Majstro Hoonen, inter liaj multaj disĉiploj troviĝis tre malmultaj, kiuj havis la saman kredon kiel Hoonen, kaj pro tio Ŝinran implikiĝis en debaton kun kelkaj kolegaj praktikantoj. Ĝi okazis jene.

Ŝinran diris, "Mia kredo kaj tiu de la Majstro estas unu."

Seikan-boo, Nembucu-bo, kaj aliaj kolegoj forte refutis, "Kiel via kredo povas esti sama kiel tiu de la Majstro?"

Ŝinran respondis, "La Majstro posedas vastan saĝon kaj klerecon. Mi estus erara, se mi pretendus esti sama en tiuj rilatoj; sed en kredo, kiu estas la kaŭzo de la naskiĝo, troviĝas nenia diferenco. La kredo de la Majstro kaj la mia estas unu kaj la sama."

La aliaj tamen restis skeptikaj, ankoraŭ riproĉe demandante, kiel tio povas esti. Do fine ili ĉiuj decidis, ke la debato estu alportita al Hoonen por aŭskulti lian juĝon, kiu flanko estas prava.

Kiam ili prezentis la detalojn de la problemo, la Majstro Hoonen diris, "Mia kredo estas donacita de Amitabo; la kredo de Zenŝin-boo [Ŝinran] ankaŭ estas donacita de Amitabo. Tial ili estas unu kaj la sama. Tiu homo kun diferenca kredo certe ne iros al la Pura Lando, al kiu mi iros."

Tiel [Ŝinran rakontis]. Verŝajne inter la tiutempaj homoj de tutkoreco kaj de unu praktiko troviĝis tiuj, kiuj ne havas la saman kredon kiel Ŝinran.

Kvankam ĉiuj ĉi supraĵoj estas ripetoj de la samaj vortoj, mi notas ilin ĉi tie. Dum la roso de vivo apenaŭ estas alkroĉita al velkinta herbfolio, kiu estas mi mem, mi povas aŭskulti la nesolvitajn problemojn de tiuj, kiuj akompanas min laŭ la vojo, kaj rakonti al ili, kion la Majstro Ŝinran diris. Sed mi lamentas, ke post kiam miaj okuloj fermiĝos, konfuzoj rilate la instruon certe okazos. Kiam vi estos konfuzitaj de tiuj, kiuj diskutas pri tiaj opinioj kiaj estis notitaj supre, atente legu la sanktajn skribaĵojn, kiuj estas konformaj al la penso de la bedaŭrata Majstro, kaj kiujn li mem kutime legis. En la sanktaj skribaĵoj, ĝenerale dirite, estas miksitaj la vera kaj reala instruo kaj la akomodita kaj provizora instruo. Estas la fundamenta intenco de la Majstro, ke ni forĵetas la akomoditan kaj prenas la realan, kaj flanken metas la provizoran kaj adopti la veran. Vi devas sub nenia cirkonstanco mislegi la sanktajn skribaĵojn. Mi elektis kelkajn gravajn aŭtoritatajn dokumentojn kaj aldonis ilin al tiu ĉi verko kiel normon.

La Majstro ofte diris:

Kiam mi konsideras profunde la Voton de Amitabo, kiu estiĝis el la profunda pensado dum kvin kalpoj, mi klare vidas, ke ĝi estas tute por la bono de mi mem sola! Do mi estas plena de dankemo al la Primara Voto, en kiu Amitabo intencas savi min, kvankam mi estas ŝarĝita per tia peza karmo.

Konsiderante nun ankoraŭfoje pri tiu ĉi eldiro de la Majstro, mi trovas, ke ĝi tute ne diferencas de la valoraj vortoj de Ŝan-Daŭ.

Sciu, ke vi mem estas nenio alia ol malsaĝa estaĵo de karma peko, kaptata en naskiĝo-kaj-morto, ĉiam mergiĝanta kaj ĉiam vaganta en transmigrado de antaŭ nemezureblaj kalpoj, havanta nenian kondiĉon, kiu kondukus vin al emancipo.

Tial, mi sentas dankemon al la vortoj de la Majstro, en kiuj li donis sin mem kiel ekzemplon, por ke ni klare vidu, ke ni restas trompita kaj scianta nenion pri la profundeco de nia karma peko kaj pri la grandeco de Amitaba bonfaro.

Vere, mi mem kaj aliaj diskutas nur pri bono kaj peko, lasante Amitaban bonfaron sen konsidero. Inter la vortoj de la Majstro estas:

Mi scias tute nenion pri bono kaj peko. Jen la kialo: Se mi povus scii ĝisfunde, kiel Tatagato scias, ke iu ago estas bona, tiam mi scius bonon. Se mi povus scii ĝisfunde, kiel Tatagato scias, ke iu ago estas peka, tiam mi scius pekon. Sed por malsaĝa estaĵo plena de kleŝoj, en tiu ĉi efemera mondo ─ tiu ĉi brulanta hejmo ─ ĉiuj aferoj estas senescepte fikciaj kaj falsaj, tute sen vero kaj sincero. La vokado la Nomon de Amitabo sola estas vera kaj reala.

Vere, mi mem kaj aliaj parolas nur falsaĵojn unu kun la alia. Dume troviĝas vere bedaŭrinda afero. Koncerne la vokadon la Nomon de Amitabo, ni diskutas pri la eco de kredo aŭ eksplikas ĝin al kolegoj; tiam ni atribuas al la Majstro eĉ la vortojn, kiujn li neniam diris, por silentigi aliajn kaj regi debatadon per nia opinio. Tio ĉi estas vere malĝojiga kaj ploriga. Tiu ĉi problemo devas esti atente primeditata kaj komprenata.

Tiuj ĉi ne estas miaj propraj vortoj, sed ĉar mi ne scias la logikon en la sutroj kaj komentarioj kaj ne povas kompreni aŭ distingi la profundecon de la sanktaj skribaĵoj, sendube ili ŝajnas stultaj. Tamen, rememorante centonon ─ nur fragmenton ─ de tio, kion la bedaŭrata Ŝinran diris, mi surpaperigas ĝin. Kiel malĝoje estas, ke oni restas en la angulo, ne naskiĝinte rekte en la plenumitan landon, kvankam oni havis la feliĉon voki la Nomon de Amitabo! Por ke troviĝu nenia diferenco de kredo inter la kolegaj praktikantoj, mi prenas mian penikon kun larmoj en miaj okuloj kaj notas ĉi tion. La titolo estu Tanniŝoo ─ Memorlibro pri Herezoj en Lamentado.

Ĝi ne devas esti montrita sendistinge kaj facilanime.

La Profito el la Aniĝo al la Ordeno

(Palie, laŭsone: Samanta-Phala Sutro -- Digha Nikajo 2)

tradukis

Geo H. JOKSON

Represita el La Japana Budhano n-ro 167 (1975)

Iam, kiam la Beata Gotamo loĝis, kune kun granda kompanio de sanghanoj, en la bosko de mangoarboj de la kuracisto Jivako, Aĵatasatuo, la reĝo de Magadho, instigita de Jivako, ekrajdis, kune kun sia akompanantaro, sur riĉe ornamitaj elefantoj, por viziti la Honoraton de la mondo.

Alvenante ĉe la bosko de mangoarboj, kaj rigardante la grandan nombron de sanghanoj tie kunvenintaj kaj tutsilente sidantaj, la reĝo miris. Li alproksimiĝis al la Beatulo kun la kutimaj signoj de respekto.

“Plaĉus al mi demandi la Beatan Gotamon pri iuj aferoj,” li diris, “se li lasus al mi, ke mi faru la demandojn.”

“Demandu, reĝo, kion vi volas.”

“Sinjoro,” diris la reĝo, “el ĉiuj ordinaraj profesioj kaj metioj, en kiuj la homoj de la mondo sin okupas, ĉiu liveras al sia faristo la rekompencon kaj profiton propran al si. Homoj, tiel okupataj, ĝuas la vivon, subtenas sin kaj siajn dependanton kaj rikoltas la rekompencon de merito, kiu kondukas al ilia profito kaj en tiu ĉi vivo kaj la sekvanta, kaj feliĉeco estas la rezulto. Ĉu vi povas sciigi al mi, sinjoro, kio estas la profito kaj rekta fruktodono, videbla en tiu ĉi mondo, el la vivo de sanghano?”

“Ĉu vi jam demandis simile aliajn ermitojn kaj instruistojn, reĝo?”

“Mi jam tion faris, sinjoro. Ili ĉiuj evitis rektan respondon al mi, prefere klarigantaj siajn diversajn planojn kaj teoriojn pri ekzisto, tiel ke mi foriris nekontente. Nu, sinjoro, mi volas fari la saman demandon al vi: ĉu vi povas montri al mi ian rektan fruktodonon, en tiu ĉi mondo, el la vivo de sanghano, tian, kian povas montri ĉiu, kiu okupiĝas en ordinara mona afero?”

“Mi povas, reĝo, sed unue mi faru demandon al vi; vi respondu tiel, kiel vi opinias taŭge. Supozu ke unu el viaj servuloj -- viro kiu pasigas la vivon en laboro inter la anoj de via domego, humila laborulo, malmulte estimata de siaj superuloj --, supozu ke li lasas la servadon ĉe vi kaj, razinte la verton kaj la barbon, alprenas la vivon senhejman, surmetas la flavan robon, kaj aniĝas al la Ordeno. Se, pliposte, sciigo pri tio atingas viajn orelojn, ĉu vi ekkrius, ‘Tiu homo revenu tuj! Revenu kaj laboru por mi!’?”

“Tute ne, sinjoro. Mi salutus lin respektplene, mi min levus je lia alproksimiĝo, kaj petus lin, ke li sidiĝu. Vestojn, pelvon kaj loĝejon mi havigus al li, kaj li ricevus la honoron taŭgan por tiu, kiu alprenas la sanktan vivon.”

“Estante tiel, reĝo, ĉu jes aŭ ne montriĝas fruktodono en la vivo de ordenaro?”

“Sendube, sinjoro, jes.”

“Sed tio, reĝo, estas nur la unua frukto de la vivo de sanghano. Estas aliaj konsiderindaĵoj, kaj pli gravaj ol tio. Tiu, kiu estas tiel feliĉa aŭdi la vortojn de Tathagato, Luminiĝinto, Budho, estas forlasinta la mondan vivon por sekvi la paŝojn de tiu, vivas memregate per tiu regado de la menso kaj la korpo, kiu estas deviga al ordenano. Lia ĝojo estas pro virto. Li edukas sin en bona konduto, inda parolo, senkulpa agado, prava vivmaniero kaj ĉasteco. Puraj estas liaj pensoj kaj faroj, kaj gardataj estas la pordoj de liaj sentoj. Pripensema kaj aplombeca li estas tute feliĉa.

“Tiu homo, reĝo, jam flankenmetis maldolĉecojn kaj malbonvolon, kaj vivas kompatante ĉiujn estaĵojn, kaj tiel estante mastro de la virtoj, li ne vidas, de iu flanko, danĝeron al sia memregado en konduto. Tiel tiu homo estas kontenta.

“Plue, li nun bezonas malmulton. Jam ne maltrankviligas lin sopirado al la plaĉigo de la gusto. Al li sufiĉas vesti la korpon per simplaj roboj, manĝi simplajn manĝaĵojn, kaj jam ne ŝarĝi sin per riĉa posedaĵaro.

“En ĉiuj siaj egoj, kiuj ajn ili estas, en la tuta sia vivmaniero, kiel ajn ĝi okazas, li atentas la veran signifon de ĉio, alte tenante la idealon viditan, kaj rifuzante la allogon de nura fenomeno.

“Li regas siajn surtojn(?: neklare presita), kutimigas sian korpon al obeo de li, gardas sian komprenopovon, kaj atingas la mensostaton en kiun ne povas eniri malbono.

“Lebero de la malutiloj de la monda vivo, libera de la ligiloj de allogiĝo, libera de ĉagreno, malĝojo, maltrankvilaj pensoj, kaj avido, tia homo trovas ĝojon ekkreskante en sia koro, tiel ke li pleniĝas de pacsento, kaj en tiu paco lia koro trankviliĝas.

“Li lernas ekzerci sin, kaj konduki sin, en la necesajn statojn de meditado, atingas mensopovon kaj leviĝon de la spirito. Li lernas krei kaj uzi la mensokorpon, kiu estas ĉiel, tiel perfekta kiel la fizika. Tiamaniere li gajnas potencon, povante fariĝi kaj unu kaj multaj, aŭ videbla aŭ nevidebla, povante regi la elementojn kaj venki spacon kaj tempon.

“Li perceptas kaj povas rekoni siajn antaŭajn naskiĝojn, dirante: ‘En tiu loko mi havis nomon tiun, mia loĝejo estis tia, kaj tiamaniere mia vivado estis.’ Tiel li rekonas kaj rememoras siajn antaŭajn statojn en tagoj pasintaj, laŭ ĉiuj iliaj detaloj kaj medioj.

“Tiel same, kiel homo, kiu iris de unu vilaĝo al alia, kaj de tiu alia iris hejmen, scias: ‘De tiu vilaĝo mi iris al tiu alia, kaj dum mi estis tie, mi agis tiel kaj tiel parolis, kaj de tie mi revenis al la mia vilaĝo.’ Eĉ tiel estas tiu povo de rememoro kaj tio estas rekta fruktodono de la vivo de sanghano. Plue, la senhejma instruanto de la Tathagato, kun serenaj menso kaj koro, pura, kulturita, sen malbono, perceptas la funkcion de la universalaj leĝoj, vidas rezultojn, kiuj sekvas kaŭzojn, kaj konas la noblulojn kaj la malnoblulojn, la feliĉulojn kaj la malfeliĉulojn iradantajn laŭ siaj faroj.

“Li scias la veron de sufero. Li vidas la kaŭzon de sufero. Li perceptas sensuferiĝon. Li komprenas la vojon, kiu kondukas al sensuferiĝo.

“Tiel sciante, li estas libera de la malpurigo de avido kaj la morta malpurigo de nescio. Tial, estiĝas en li scio de lia liberigo, kaj li scias: ‘Renaskigo estas detruita. Travivita estas la sankata vivo: Kio estas farenda, tio estas farita.’

“Tiuj estas la avantaĝoj efektivaj kaj videblaj, ho reĝo, en la vivo de sanghano, en la vivo de tiu, kiu havas la feliĉon aŭdi kaj kompreni la vortojn de Lumiĝinto, de Budho, kaj forlasas la mondan vivon por aniĝi al la Ordeno.”

Geo H. JOKSON (1898-1980) Angle: Geo H. YOXON. Tuj post la fondiĝo de BLE komencis labori por la ligo kiel sekretario kaj eldonis la unuan organon "La Budhismo" ekde 1931.

La Sutro pri la Ĉion Ampleksanta Amo

(Palie: Karaniyamettasutta -- el Sutta Nipta 1-8)

tradukis Gunnar GÄLLMO

1. Por sia propra feliĉo tiu,

kiu komprenis ĉi tiun trankvilon,

estu kapabla kaj sincera, sincerega,

konsentema, milda, malfiera,

2. kontenta kaj facile nutrata,

havanta malmultajn devojn, facilan kondukon

kaj trankvilajn sentojn, saĝa,

modesta, inter familioj ne avara.

3. Neniel li agu malnoble

kaj igu saĝulojn mallaŭdi lin.

Feliĉaj kaj sekuraj ili estu.

Ĉiuj estaĵoj estu feliĉaj.

4. Kiuj ajn estaĵoj vivas -

timemaj aŭ sentimaj*, senescepte,

longaj kaj grandaj,

mezgrandaj, mallongaj, etaj kaj fortaj,

5. videblaj kaj malvideblaj,

foraj kaj proksimaj,

naskitaj kaj naskotaj -

ĉiuj estaĵoj estu feliĉaj.

6. Ne unu la alian trompu,

nek malestimu ie ajn.

Pro kolero aŭ malico

neniu deziru suferon al alia.

7. Kiel patrino propran filon,

per sia vivo solan filon protektas -

tiel inter ĉiuj estaĵoj

li kultivu senliman koron.

8. Ame en la tuta mondo

li kultivu senliman koron.

supren, suben kaj ĉirkaŭen,

senmalhelpe, senmalame, senmalamikece.

9. Starante, irante, sidante

kaj kuŝante, dum li ne dormas,

tiun atenton li vivtenu.

Nobla oni ĉi tie nomas tiun staton.

10. Sen opinioj, virta

kaj vidkapabla

li ĝudezirojn forigas.

Certe li ne denove eniras uteron.

* aux “movantaj kaj senmovaj”; la paliaj vortoj (tas’v’ th’var’v’) povas havi ambaŭ signifojn.

KANTIKO PRI SPIRITA ATINGO

verkis Ŝjŭanjŭe

tradukis ŜJU Ĝin

Kantiko pri Spirita Atingo

1. Ĉu la budheculon senokupatan vidas vi?

Restas al li nenio lerni, nenio fari.

Eraran pensadon li ne elpelas,

Al vereco nek strebas.

2. La budheco estas la esenco de malvido,

Vakua nereala fizika korpo estas la darma korpo;

Post iluminiĝo restas nenio alia ol la memo.

Vera budheco estas la mem-naturo origina,

3. Simile al ŝvebanta nubo, la kvin komponantoj

Foriras, revenas, sed ne haltas.

Simile al ŝaŭmoj, la tri venenoj

Sur akvo estiĝas kaj disiĝas.

4. Kiam oni atingas en tieleco,

Ne en mortemo obstinas,

Nek en darmo obstinas;

Karmo de abisma narako subite eliminiĝas.

5. Se mi trompas vivestaĵojn per mensogo,

mi falos en narakon kaj lasos eligi mian langon.

Se oni tuj iluminiĝas en la budha zeno,

Ses paramitoj kaj ĉiuj agoj perfektiĝos kaj unuiĝos.

6. Ses sferoj aperas nur en sonĝo.

Post vekiĝo fine la universo ne ekzistas.

Ne ekzistas peko-kaj-feliĉo, nek damaĝo-kaj-profito,

Same kiel polveroj sur spegulo post poluro.

7. Kiu ne havas pripensadon?

Kiu ne naskas eraran pripensadon en koro?

Li vere ne naskas pripensadon.

Ĉio naskiĝas en lia koro.

8. Purigu vian koron, budhiĝos vi.

Se ne, tio similas al tio,

Ke pupon iu demandas.

Ĉu matene, ĉu vespere budhiĝos mi.

9. La kvar elementojn forlasu.

Fizikan korpon ne serĉu.

Agu laŭ la eco de nirvano!

Ĉio estas neeterna kaj ŝunjata.

10. Jen tio estas la granda saĝo de tatagato ,

Estas perfekta iluminiĝo pri budheco.

Diras persiste mi

La veran mahajanon al vi.

11. La definitiva radikala parolado pri darmo

Estas koro-sigelo de budhoj.

Mi ne parton al vi limigite diras,

Ne serĉas branĉojn nek plukas foliojn.

12. La mani-juvelo, valoraĵo de budhano,

La ses miraklajn utilojn ĝi alportas;

Ĝi havas utilojn kaj kolorojn,

kiuj ne estas utilaj nek koloraj.

13. Tatagato akiras la kvin fortojn ,

Li atingis la kvin vid-povojn ;

Oni facile vidas sin en spegulo,

Ne povas preni lunon en akvo.

14. La iluminiĝinto sola promenas

Sur la vojo de nirvano;

Kun iluminiĝinto li laboras

Por homa iluminiĝo.

15. Li estas pura, simpla, kaj altespirata,

Li estas malgrasa, majesta, kaj senŝancela,

Li estas malriĉa en materio,

Li estas riĉa en spirito.

16. Plena de flikaĵo estas lia vestaĵo.

Li kaŝas en sia koro neniam elĉerpeblan eluzeblan trezoron,

Iluminigas la homojn laŭ ilia nivelo de saĝo,

Entuziasme kaj senlace por la homaro.

17. La tri korpoj kaj la kvar saĝoj estas perfektaj en lia korpo,

La ok liberiĝoj kaj la ses povoj estas sigelataj en lia koro;

Supersaĝuloj momente iluminiĝas,

Banaluloj ne kredas budhecon malgraŭ multaj aŭskultoj.

18. Oni iluminiĝas,

Same kiel la malpuregajn vestaĵojn li demetas.

Li ne sin fanfaronas,

Ke li estas strebinta kaj progresinta.

19. Fronte al kalumnioj kaj malhonorigoj

Li estas apatia;

Vizaĝe al mallaŭdoj kaj honorigoj

Li estas malvarma.

20. Se oni levas torĉon por bruligi ĉielon,

Certe estas vane;

Mi somere drinkas dolĉan roson de kalumnioj,

Estas tiel konforte.

21. Ne abomenu malican vorton.

Aŭskult malican vorton

Meriton sukcese plenigos

Kaj budhiĝan praktikadon bonigos.

22. Pere de konkreta esprimo de pacienco,

De kompato, kaj de indulgo

Atingas plenan saĝon kaj ne obstinas en ŝunjato

Ne nur mi sed ĉiuj budhoj sennombraj kiel sableroj de Gango.

23. La teron skuas muĝado de leono.

Cerbo de aliaj bestoj krevas pro ĝi.

Timas elefantoj pro ĝi, kaj ilia majesteco foriras.

Ĝojegas tamen ĉielaj drakoj en trankvilo.

24. Parolado de budho, same kiel muĝado de leono,

Timigas miskomprenantojn pri budheco, same kiel aliajn bestojn.

Montojn mi grimpis,

Riverojn kaj lagojn mi transiris.

25. Por demandi pri zeno kolegojn mi vizitis,

Bonajn instruistojn mi serĉadis.

La vojon al la monto Caoxi mi trovis,

Kiel liberiĝi el naskiĝo kaj morto mi komprenis.

26. Irado estas zeno, sidado estas zeno;

Parolo, silento, kaj ĉiuj movoj estas zeno.

Eĉ se iu metus sabron sur mian kolon,

Aŭ toksaĵon antaŭ mian buŝon,

27. Mia animstato estas trankvila,

Mia sinteno estas aplomba.

Ŝakjamunio, renkontinte la Budhon Lumturon ,

Antaŭ multaj kalpoj fariĝis tolerema bodisatvo.

28. Naskiĝas kaj mortas la homo,

Ĉiam kaj ĉiam denove.

Post la tuja vervekiĝo je la vero de ne-naskiĝo,

Naskiĝo-kaj-morto ne estas la kateno.

29. Iluminiĝinto ne ĝojas nek koleras,

Iras sur profundaj lokoj inter kvietaj montoj,

Sub pinarboj, preter strangaj rokegoj,

Por la praktikado de budheco.

30. Honoro kaj malestimo estas senvaloraj,

Famo kaj profito estas forĵetendaj.

Purigu koron, tiam malvido disrompiĝas.

Bonfarado kaj donacado estu sen celo.

31. Efemeran feliĉon nur naskas celhava donaco;

Tiel ne eblas liberiĝo el transmigrado.

Kiel sago sin direktanta al la ĉielo iam falas sur la teron,

Tiel la feliĉo naskiĝi en la dia mondo iam elĉerpiĝas.

32. Liberiĝi el la alligiteco al objekto konstanta,

Kaj el la erara opinio de neniiĝo de objekto,

Scii memkoron, kaj aperigi memnaturon

Estas la fundamento de praktikado de budheco.

33. Ceremonio kaj formalaĵo estas supraĵoj;

Pura koro en klarakvo similas al la hela luno.

La mani-juvelo kaj la budha sigelo en koro

Eterne funkcias por profiti memon kaj aliajn.

34. Tra pinarbo blovas vento, riverojn prilumas la luno.

Kiel kvieta estas la luna nokto.

La mani-juvelo sigelas budhecon en mia koro.

Nebulo, roso kaj nubo estas vestaĵo sur mia korpo.

35. Metala bastono, kies du oraj ringoj sonoras, trankviligis tigrojn,

Almoza bovlo subigis drakojn;

La du ilojn bikŝuo ne forlasas eĉ momenton.

Ili estas la heradaĵoj de budho al disĉiploj.

36. La vero esence estas vakua, ne indas strebi en la vero.

Falsaĵo esence ne ekzistas, ne indas rompo falsaĵon,

Ĉiuj estas senformaj, ĉiuj estas vakuaj.

Tio estas la substanco de la budha saĝo.

37. Malplena estas la objekto, ne ekzistas la ŝunjato.

Pura koro similas al klara spegulo,

Reflektas senobstakle la universon;

Tiel same saĝo reflektas ĉion klare.

38. Tiu, kiu ne ĝisfunde komprenas la budhecon,

Ne kredas la rezonon de kaŭzo kaj rezulto,

Fine malsaĝe kaj blinde kondukas sin en malfeliĉon,

Iras eraran vojon disde la ĝusta praktikado de budheco.

39. Forĵeti ekzistadon kaj alligi sin al ŝunjato,

Ankaŭ estas malsane, kvazaŭ salti en fajron timante dronon.

Memtrompe estas preni la veron kaj forĵeti falsan koron.

Kie estas la vero? Kie estas falsa koro?

40. Forĵeti malpuran koron kaj preni verecon

Ankaŭ estas malĝuste.

Praktiki budhismon per la koro de preno kaj forĵeto

Estas same kiel preni malamikon kiel intimulon.

41. Budha praktikanto senfine praktikas zenon.

Trovi falsaĵon vera, perdi la darman trezoron kaj sian meriton,

Estas kaŭzata de koro, de menso, aŭ de konscio.

Per zeno frakasu koron, tuj eniru en la darmon de ne-naskiĝo.

42. La vera viro prenas saĝo-glavon;

La glavo de plena saĝo kaj la diamanta fajro

Ne nur dispecigas la ne-budhismajn tezojn

Sed ankaŭ timigas diojn kaj demonojn.

43. La budha saĝo sonorigas darman tondron kaj darman tamburon,

Sternas kompatan nubon kaj verŝas dolĉan pluvon.

La kunvenintaj praktikantoj reciproke stimulas,

Kvazaŭ drako kaj elefanto interbatalas.

44. Nutra herbo kreskas sur Himalajoj,

Bovo ĝin manĝas, bonan lakton sekrecias.

Mi ĉiam lernas la budhan instruon kiel

La esencan kaj plej fajnan ekstrakton el lakto.

45. Unu budheco kongruas kun estomanieroj.

Al unu vojo kondukas mil budhaj vojoj.

Unu luno speguliĝas en dek mil riveroj;

Unu estas fakte la lunoj en dek mil riveroj.

46. Budhaj darm-korpoj eniras en nian memnaturon;

Nia memnaturo unuiĝas kun budha naturo.

Formon kaj koloron havas objekto;

Sed formo ne estas formo, koloro ne estas koloro.

47. Okdek mil vojoj al budhiĝo dum palpebruma daŭro plenumiĝas;

Karmoj akumulitaj dum tri grandaj kalpoj momente malaperas.

Kelkaj budhaj vortoj ne estas ĉiuj budhaj vortoj.

Kiel mia budheco rilatus al ili?

48. La budha noumeno estas vakua kaj senlima,

Ne indas je riproĉo nek laŭdo.

Serĉi ĝin ne necesas, ĝi estas apud vi.

Kie ajn vi estas, tie estas la mezo de iluminiĝo.

49. Preni ĝin oni ne povas, nek forĵeti ĝin.

Oni povas preni ĝin nur en la maniero de nepreno.

Saĝulon iluminigas darmo,

Malklerulon neniel iluminigas ĝi.

50. Prediki la budhan darmon silente

Estas la plej elokventa prediko.

Ĉiuj budhoj malfermas la grandan pordon de darma donaco.

Kiu povus obstakli tion?

51. Se iu demandos min, kian esencon mi komprenas,

Mi respondu: la forton de la granda budha saĝo.

Ĉu prava aŭ malprava, oni ne scias;

Eĉ la ĉielo ne povas sondi la gvidan manieron de majstroj.

52. Mi iam praktikadis jam de antaŭ multaj kalpoj;

Mia praktikado ne estas arbitre farita.

Jen la darma standardo de la monaĥejo de Caoxi

Montras klare la dekreton de la Budho.

53. Mahakaŝapa la unua heredis la darman lampon.

Ĝi estis daŭre tenata ĝis la dudek-oka patriarko en Hindio,

Kiu trans la maron venis al Ĉinio;

Ĉi tie li Bodhidarma fariĝis la unua patriarko.

54. La vera budhismo tenata dum la ses patriarkoj

Disvastiĝis tra la tuta lando.

Posteuloj kiuj atingis la vojon

Estas sennombraj.

55. La vereco ne ekzistas; la falseco ne ekzistas.

La dudek pordoj al ŝunjato

Ne obstinas en ekzistado nek en ne-ekzistado;

Ambaŭ estas samaj laŭ la eco de budho.

56. La koro estas radiko, la darmo estas polvo;

Ambaŭ estas kvazaŭ adheraĵo sur spegulo.

Post purigado de adheraĵo eklumas spegulo;

Post foriro de koro kaj darmo aperas la vera koro.

57. Ve, la fina periodo de degenero!

Kiel malfeliĉa estas la popolo en la putra epoko!

Ili estas foraj de la vero kaj plenaj de eraraj ideoj;

La demonoj estas fortaj, la darmo malforta.

58. Multaj katastrofoj okazas en la mondo.

La demonoj eksciinte la vojon de momenta iluminiĝo,

Dezirus elimini kaj disrompi ĝin en pecetojn.

Tio tamen ne eblas.

59. Eraraj ideoj ĝermas en la koro; fatala puno alvenas al la korpo.

Ne kulpigu la ĉielon kaj la aliajn homojn;

Se vi ne deziras venigi karman pekon sur vin,

Ne kalumniu la ĝustan darmo-radon de budho.

60. En santalaro la aliaj arboj ne kreskas;

En ĝia densejo nur leono vivas,

Libere promenante en la silenta arbaro.

La aliaj bestoj kaj birdoj malproksimiĝas de ĝi.

61. Leonido sekvigas la aliajn post si,

Muĝas laŭte jam tri-jaraĝa;

Se vulpo dezirus postkuri ĝin,

Estas vane; eĉ cent miloj da monstroj.

62. La perfekta instruo, ke memnaturo estas budheco,

Superas la banalulan konscion.

Se vi dubas pri ĝi, venu kaj diskutu kun mi.

Mi tamen ne asertas, ke atmano estas la vera.

63. Praktikantoj eble enfalus en la danĝeron de la vidoj

De konstanteco aŭ de malkonstanteco;

Ambaŭ ne estas pravaj.

Se vi devias eĉ hareton, vi perdas mil kilometrojn da vojo.

64. Eĉ la filino de la drak-reĝo budhiĝas,

Estante prava;

Eĉ la filo de Ŝakjamunio enfalas en narakon,

Estante malprava.

65. Mi de antaŭ multaj jaroj kolektadis sciojn,

Legadis, kaj parkere lernis sutrojn kaj komentariojn,

Senhalte penadis diferencigi doktrinajn konceptojn;

Vane, kvazaŭ kalkuli sablojn sur plaĝo.

66. Budho akre kritikis min,

Ke taksi aliulan trezoron ne estas profitidona.

Mi malspritulo ne komprenis la ĝustan budhecon,

Ne povis atingi la instruon pri momenta iluminiĝo.

67. La praktikantoj de la du veturiloj strebas sen la ĝusta direkto;

La ne-budhismaj praktikantoj malhavas saĝon.

Ili, ĉu pro malsaĝo, ĉu pro infaneca senscio,

Ŝajnigas per malplena pugno ion efektivan.

68. Ili vidas nur la fingron montrantan la lunon, ne la lunon mem,

Havas la bizaran guston ene de la objektoj kaj de la organoj.

Budho estas libera de unu fiksita darmo,

Libere observas la mondon.

69. Iluminiĝinte, oni konas,

Ke la karma baro estas ŝunjata.

Se vi ankoraŭ ne iluminiĝis,

Kompensu la pasintan karman pekon.

70. Malsatulo ne kuraĝas manĝi frandaĵon;

Malsanulo ne petas bonan kuraciston.

Obsedato ne kredas darmon, aŭskultinte budhon.

La forto de kono igas nin en avidemo praktiki zenon.

71. Estas super nia penso, kiel lotuso en fajro ne detruiĝas,

Tiel bikŝuo Jongshi iluminiĝis pekinte kontraŭ preceptoj,

Jam budhiĝis, kaj nun vivas.

Lia prediko estas kvazaŭ hurlo de leono.

72. Ho, kiel priplorinde!

Malakrulo, malkomprenemulo!

Ili scias nur ke peko kontraŭ preceptoj baras budhiĝon,

Ne vidas tamen la plej profundan darmon.

73. Iam du bikŝuoj pekis kontraŭ la preceptoj pri sekso kaj mortigo.

Laŭ la tradicia vidpunkto de Upali , ja estas peko.

Vimalakirti tamen juĝis, ke senintenca peko estas pardonebla,

Tiel la dubo tuj solviĝis, kvazaŭ neĝo degelus sub la suno.

74. Fajnaj laboroj de la forto de nepensebla liberiĝo

Estas sennombraj, kiel sableroj de la rivero Ganga.

Kial ne oferi la kvar specojn de donaco?

Eĉ frakasi sian korpon ne reciprokas al la favoro de budho.

75. Vere kompreni unu frazon estas kompreni ĉiujn frazojn.

La plej elstaran darmon inter ĉiuj darmoj

La sennombraj budhoj kune atestas.

Nun mi komprenis tiun ĉi darman trezoron.

76. Kredante kaj tenante tiun ĉi darmon ĉiuj egalas al budho.

Se oni klare vidas, nenio ekzistas; nek homo, nek budho.

La universo estas kvazaŭ ŝaŭmo en maro;

Ĉiuj sanktuloj kaj saĝuloj forpelas ĝin.

77. Eĉ se la legenda imperiestro venus super ni,

Meditado ne estu rompita.

Eĉ se la suno malvarmiĝus kaj la luno varmiĝus,

Demonoj ne povas detrui la veran instruon.

78. Ĉaron tiratan de elefanto marŝantan dignoplene

Manto ne povas malhelpi;

Granda elefanto ne paŝas sur vojeto de leporo.

Tiel, la granda iluminiĝinto ne interesiĝas pri bagatelaĵoj.

79. Ne malgrandigu la lontanan ĉielon per via malvasta vido.

Por via kompreno mi nun definitive faris la kantikon.

LA JUVEL-SUTRO

(Palie: Ratanasutta -- el Sutta Nipta 2-1)

tradukis Gunnar GÄLLMO

1. Kiuj ajn estaĵoj ĉi tie estas kune,

ĉu ligitaj al la tero ĉu al la aero:

estu ili ĉiuj ĝojaj

kaj aŭdu ili zorge la diroton.

2. Tial ĉiuj estaĵoj aŭskultu

kaj ĉion ampleksantan amon donu al homoj

tage kaj nokte donacojn portantaj.

Tial protektu ilin zorgeme.

3. Ĉiu riĉaĵo en ĉi mondo aŭ alia,

ĉiu valora juvelo en mondoj feliĉaj

por ni ne kompareblas kun la tiel evoluinta.

En la Budho estas la valora juvelo.

Per tiu vero estu bonfarto.

4. La ĉeso, la senpasio, la senmorto valora

kiujn atingis la Sakjo-saĝulo koncentrita -

nenio kompareblas kun tiu Dharmo.

En la Dharmo estas la valora juvelo.

Per tiu vero estu bonfarto.

5. Kion la supera vekiĝinto laŭdis kiel puran

nomiĝas sinsekvaj koncentrostatoj.

Kun tiu koncentrado nenio kompareblas.

En la Dharmo estas la valora juvelo.

Per tiu vero estu bonfarto.

6. La ok, kiujn laŭdas la konsciaj, la kvar paroj,

disĉiploj de la bone evoluinta, meritas oferojn.

Donacoj al ili portas grandan frukton.

En la Sangho estas la valora juvelo.

Per tiu vero estu bonfarto.

7. Kiuj agas bone kun forta koro,

senpasiaj en la instruado de Gotamo,

kiuj atingis la atingeblan kaj liberigis sin de morto,

libere ĝuas ili la freŝecon atingitan.

En la Sangho estas la valora juvelo.

Per tiu vero estu bonfarto.

8. Kiel fortan foston, enpuŝitan enteren,

la kvar ventoj ne povas skui,

tiel mi diras tiun esti vera homo

kiu tute vidas la noblajn verojn.

En la Sangho estas la valora juvelo.

Per tiu vero estu bonfarto.

9. Kiuj komprenas la noblajn verojn,

bone klarigitajn de la profunde saĝa -

kiel ajn neglektemaj ili estas,

ili ne ekprenas okan iĝon.

En la Sangho estas la valora juvelo.

Per tiu vero estu bonfarto.

10. Kiu ne povas ne vidi, tiu forlasas tri aferojn:

kredo je mio, dubo kaj ritemo, se ajna.

Libera li estas de la kvar abismoj,

kaj ne kapabla fari la ses plej gravajn misagojn.

En la Sangho estas la valora juvelo.

Per tiu vero estu bonfarto.

11. Kiel ajn li agas malbone korpe, parole aŭ pense,

li ne povas tion kaŝi.

Laŭdire tio ne eblas por vidanto.

En la Sangho estas la valora juvelo.

Per tiu vero estu bonfarto.

12. Kiel en bosko, en floranta arbopinto

dum la unua somera monato,

tiel li klarigis la plej bonan Dharmon

kondukantan al nirvano, al la plej alta bono.

En la Budho estas la valora juvelo.

Per tiu vero estu bonfarto.

13. La plej bona, plej scianta, plej donanta, plej portanta

kaj senkompara klarigis la plej bonan Dharmon.

En la Budho estas la valora juvelo.

Per tiu vero estu bonfarto.

14. Elĉerpiĝis la malnova origino, ne estiĝas nova

el senpasia menso en estonta vivo.

Ĉi semoj elĉerpitaj, ne plu inciteblaj,

la saĝuloj estingiĝas kiel jena lampo.

En la Sangho estas la valora juvelo.

Per tiu vero estu bonfarto.

15. Kiuj ajn estaĵoj ĉi tie estas kune,

ĉu ligitaj al la tero ĉu al la aero:

la tiel evoluintan, de devaoj kaj homoj laŭdatan

Budhon ni honoru. Estu bonfarto.

16. Kiuj ajn estaĵoj ĉi tie estas kune,

ĉu ligitaj al la tero ĉu al la aero:

la tiel evoluintan, de devaoj kaj homoj laŭdatan

Dharmon ni honoru. Estu bonfarto.

17. Kiuj ajn estaĵoj ĉi tie estas kune,

ĉu ligitaj al la tero ĉu al la aero:

la tiel evoluintan, de devaoj kaj homoj laŭdatan

Sanghon ni honoru. Estu bonfarto.

Gunar GALMO  Svede: Gunnar GÄLLMO. Esperanto-beletristo originala kaj literatura tradukisto.  VIKIPEDIO

Listo de personoj kaj lokoj laŭ Esperantaj kaj naciaj literumoj:

Kie ajn troviĝas simbolo ? en loko por nacia nomo, temas pri nescio fare de administranto de la TTT-ejo pri tiu nacia simbolaro. Se oni scias la ĝustajn simbolojn, bonvolu informi al  gan@starling.us

Ken ASSANO (1897-1939) ☸ Japane: ? aŭ ? aŭ ? ☸ Studis sociologion en la univ. Nihon kaj en la univ. Sorbono. Li estis direktoro de Tutjapana Ligo de Budhanaj Junuloj, kaj ludis la rolon de Budhisma delegito ĉe Tajlando en 1937, sed mortis juna, 42-jaraĝa. Li mem esperantigis sian artikolon La Fundamenta Koncepto de Budaisma Sociologio el sia ĉefverko Studo pri Budaisma Sociologio. Ĉi-supera artikolo estas el la broŝuro eldonita de Japana Esperanto-Instituo en 1935.

DAZAI Fuĵimaru ☸ Japane: ダザイ フジマル aŭ だざい ふじまる aŭ 大宰 不二丸 ☸

Gunar GALMO (1946-    ) ☸ Svede: Gunnar Gällmo ☸ Esperanto-beletristo originala kaj literatura tradukisto.  VIKIPEDIO

IKEDA Hiroŝi ☸ Japane: イケダ ヒロシ aŭ いけだ ひろし aŭ 池田 弘 ☸

JAMAGUĈI Ŝin'iĉi ☸ Japane: ヤマグチ シンイチ aŭ やまぐち しんいち aŭ 山口 真一 ☸ Refondinto de la Budhana Ligo Esperantista.

Geo H. JOKSON (1898-1980) ☸ Angle: Geo. H. Yoxon ☸ Tuj post la fondiĝo de BLE komencis labori por la ligo kiel sekretario kaj eldonis la unuan organon "La Budhismo" ekde 1931.

Okcidento Kromnomo de NIŜI Jasuhiro. ☸ Japane: ? aŭ ? aŭ ? ☸ Tradukisto kaj membro de la Japana Budhana Ligo Esperantista.

Elson B. SNO (1925-????) ☸ Angle: Elson B. Snow ☸ Tradukisto el Usono. La administranto petas plusan informon pri tiu ĉi tradukinto:  gan@starling.us

Ĝan Ŭesli STARLING (1955-    ) Naskite: John Wesley Starling ☸Usonano. Oficiale Esperantigis sian nomon laŭsone en 1996.

Majstro Ŝjŭanjŭe (p.K. 665-713) ☸ Ĉine: 玄觉 ☸ La 34-a darma heredanto post Ŝakja-munio, vivis en la urbo Ŭenĝou 温州. Li unue estis disĉiplo de Huiŭei (p.K. 634-713), la 6-a patriarko de la Tiantai-skolo, poste lernis Zenon kaj atingis budhecon, kaj estis agnoskita de Huinen 慧能 (p.K. 638-713), la 6-a patriarko de la Zen-skolo. En la 7-a ĉapitro de Prediko de Huinen pri Zeno troviĝas la anekdoto pri la renkontiĝo de Huinen kun Ŝjŭanjŭe.

ŜJU Ĝin ☸ Ĉine: 徐晋 ☸ La administranto petas plusan informon pri tiu ĉi tradukinto:  gan@starling.us

ŬATARU Ŝidoo ☸ Japane: ワタル シドウ aŭ わたる しどう aŭ 亘 至道 ☸

Table of Contents

Permesilo

La Esennca Sutro por Saĝo-Perfektiĝo (La Koro Sutro)

La Unua Prediko de l' Budho

42 Ĉapitroj

21 Laŭdoj de Nobla Tara

La Praktiko de Prava Pripenso

Himno por Admiri la Majstran Budhon

Memorlibro pri Herezoj en Lamentado

La Profito el la Aniĝo al la Ordeno

La Sutro pri la Ĉion Ampleksanta Amo

Kantiko pri Spirita Atingo

La Juvel-Sutro

Naciaj Nomoj